Friday, July 5, 2013

ေမ်ာလြင့္ရြက္ေၾကြ


သကၠရာဇ္ေတြ ရွည္ထြက္ျမင့္မားလာတာနဲ ့အမွ်
ငါ့ကိုယ္ေပၚမွာ အမာရြတ္ေတြ
အမဲစက္ေတြမ်ားမ်ားလာေပါ့။

အေရျပားေတြတြံ ့ရံႈ ့
စျမ႔ံဳျပန္မရေတာ့တဲ့
အရုဏ္ေရာင္ျခည္နုမ်ား
ဟုိးအေ၀းဆီမွာ လြင့္ျပယ္ခဲ့။

မဖိတ္ေခၚပဲေရာက္လာၾကတဲ့
ဧရာအရိပ္တုိ ့ၾကီးစုိးနယ္ခ်ဲ ့။

လတစ္စင္းျပီးတစ္စင္း
ခရီးႏွင္လြန္ေျမာက္ကာ
အေ၀းမွာ ႏွစ္မ်ားရင့္ေရာ္
အေပ်ာ္ရက္စဲြ ဘယ္မလဲ
ေအးခဲေနေပါ့။

ငါဟာ ရြက္ေၾကြမ်ားနဲ ့အတူ
ဖံုထူထူလမ္းေျမတစ္ေၾကာမွာ
လြင့္ေမ်ာခဲ့ေပါ့ကြယ္။ ။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

ေရွ ႔ေနာက္


ေႏြေရာက္ေပမဲ့ ေနမပူ
ေနပူေပမဲ့ ေႏြမဟုတ္။
မိုးေရာက္ေပမဲ့ ေရမမ်ား
ေရမ်ားေပမဲ့ မိုးမဟုတ္။
ေဆာင္းေရာက္ေပမဲ့ ႏွင္းမေ၀
ႏွင္းေ၀ေပမဲ့ ေဆာင္းမဟုတ္။

ကေမာက္ကမ
ကေတာက္ကဆျဖစ္
ေနာက္ကအျပစ္ေျပာ
အေတာမသတ္နုိင္ၾက။ ။
 


ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

အခါလြန္ စိုက္ပင္မ်ား

“ေဟ့………..အေရႊ…….အေရႊေရ………….လာပါဦးဟ”
ဦးရန္ပိုင္သည္သူ၏ကုိယ္ခႏၱာၾကီးကို မနိုင္မနင္းသယ္ေဆာင္လွ်က္ ေတာင္ေ၀ွးကို အားျပဳ ေလွ်ာက္လွမ္းရာမွ သူ၏မရီးေတာ္သူ ေဒၚေရႊ ကို လွမ္းေခၚလုိက္ေလသည္။ သူ ့အသံၾကားသည္နွင့္ ေဒၚေရႊလည္းအိမ္ထဲမွထြက္ကာ ခရီးဦးၾကိဳျပဳလုိက္သည္။
“ဘာမ်ားအေၾကာင္းထူးလုိ ့လဲေတာ္၊ ေျပာစရာရွိ ကၽြန္မကိုလူၾကံဳနဲ ့မွာလိုက္ေရာေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ ကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္လႊတ္ေခၚခိုင္းလုိက္ရင္ ရပါတယ္ေတာ္၊ မေတာ္တဆလမ္းမွာ မူးလဲေနရင္မခက္ပါလား……”
“အုိ ………….ငါေနရတာ တမ်ဳိးၾကီး ျဖစ္လာလုိ ့ထလာခဲ့တာ”
“ဒါဆုိလဲ ကၽြန္မ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ေျပာ”
“ငါေနလုိ ့မေကာင္းဘူးဟာ၊ ငါ့ကိုနင္တုိ ့ တရားစခန္း၀င္တဲ့ဆီက ေဟာတဲ့တရားေတြျပန္ေဟာစမ္းပါ”
ဦးရန္ပိုင္ က ေဒၚေရႊကို အားကိုးတၾကီးျဖင့္ တရားေတာင္းေနသည္။ ေဒၚေရႊကလည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ကာငိုင္သြား၏။
“ဒီတရားေလးနာရရင္ ငါ စိတ္သက္သာလားလုိ ့ပါ၊ နင္က တရားစခန္းဖြင့္တုိင္း ၀င္ေနတာဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလးသေဘာေပါက္ေနေရာေပါ့………..”
“သေဘာေတာ့ေပါက္ပါရဲ ့ကိုရန္ပိုင္ရယ္….. ကိုယ္သိတာကို သူမ်ားနားလည္ေအာင္ ျပန္မေျပာတတ္ဘူးေတာ့္………….ဒီလုိလုပ္ပါ……..ဟုိဘက္နားက ဦးျငိမ္းမင္းဆီမွာ သြားျပီး တရားေဟာခု္ိုင္းေပါ့၊ သူက စာေတြ ဘာေတြေရးတဲ့သူဆုိေတာ့ တဘက္သားသေဘာေပါက္ေအာင္ ေဟာတတ္ ေျပာတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ကိုယ္တုိင္လုိက္ေျပာေပးမယ္ေလ………….”
“ေအးပါဟာ…… သူက ငါ့ထက္ ငယ္ေပမဲ့ တရားက်ေတာ့ ငါ့ထက္ရွိတယ္။ ညက်မွ သူအားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေလးအိမ္ကိုေခၚခဲ့ေနာ္……….ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဟာ….
ဦးရန္ပိုင္သည္ ကားလမ္းမၾကီးေဘးအတိုင္း တေရြ ့ေရြ ့လွမ္းကာ သူ ့အိမ္ရွိရာသို ့ျပန္ေလ၏။ သူျပန္သြားသည္ကို ဦးျငိမ္းမင္းလွမ္းေတြ ့ေလသည္။ ေလျဖတ္ထားသျဖင့္ အိမ္တြင္း၊ ျခံတြင္းေလာက္သာ ေလ့က်င့္ေလ့ရွိေသာ ဦးရန္ပိုင္ကို ကားလမ္းေဘးမွာ ေတြ ့ရသျဖင့္ ဦးျငိမ္းမင္း အံ့ၾသ သြားဟန္ရွိသည္။ ဦးရန္ပိုင္ သူ ့ဆိုင္ကို ေက်ာ္သြားျပီး ေဒၚေရႊေရာက္လာသျဖင့္……..
“ေဒၚေရႊ…..ဦးရန္ပိုင္လာတာဘာထူးလုိ ့လဲ………..တခုခုေတာ့တခုခုပဲ………”
ေဒၚေရႊက ျပံဳးလုိက္ျပီး…………
“ေနရတာတမ်ဳိးၾကီးျဖစ္ေနလုိ ့တဲ့ တရားနာခ်င္လုိ ့တဲ့ဦးျငိမ္းမင္းရယ္…………ကၽြန္မကုိ ေဟာခုိင္းေတာ့ ကၽြန္မက ကိုယ့္အာသာေတာ့သေဘာေပါက္ ပါရဲ ့ေတာ္၊ သူမ်ားနားလည္ေအာင္ မေျပာတတ္ပါဘူး၊ ဒါနဲ ့ကၽြန္မလည္းေစတနာနဲ ့ေျပာလုိက္မိတယ္၊ ဦးျငိမ္းမင္းကိုေဟာခုိင္းပါလုိ ့၊ ညဘက္အခ်ိန္ရရင္ သူ ့အိမ္သြားျပီး တရားေရေလးတုိက္ေကၽြးလုိက္ပါဦး၊ ဦးျငိမ္းမင္း ရယ္………….”
“ေဟာေပးရမွာေပါ့ ေဒၚေရႊရယ္၊ နာကိုး၊ ေတာင္းရွစ္၊ သာထုတစ္၊ ေဟာလစ္အသေခ်ၤ ဆုိ မို ့လားဗ်ာ။ တရားနာခ်င္လုိ ့ လုိလုိလားလား တရားလာေတာင္းသူ ရွိလုိ ့ကေတာ့ မထတမ္းေဟာတယ္…….”
“ေက်းဇူးတင္လုိက္တာဦးျငိမ္းမင္းရယ္………သူ ေနာက္လာျပီး တရားေဟာဖုိ ့ေျပာေတာ့ ကၽြန္မလည္းမေျပာတတ္၊ မေဟာတတ္၊ ရိပ္သာသြားဖုိ ့ကလည္း သူကမသန္စြမ္းေတာ့ဘူးမုိ ့လား၊ ျဗဳနး္ကနဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ျပီးမွ ဦးျငိမ္းမင္းကို သတိရတာနဲ ့သူ ့ကိုေတာင္မွ ေျပာလုိက္ျပီးျပီ။ ဦးျငိမ္းမင္း အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေလး သြားေဟာေျပာလုိက္ပါဦးရွင္…..”
“ရပါတယ္………..ဒီလုိမ်ဳိးသူ ့စိတ္ကိုက လုိလုိလားလား ျဖစ္လာတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ၀မး္သာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ေတာ့ ေဟာေျပာရမွာေပါ့၊ ဘာမွမပူနဲ ့………..”
“ဒါဆုိ ညဘက္အားရင္ သြားလုိက္ေတာ့ေနာ္၊ ကၽြန္မက ေျမးေတြနဲ ့အလုပ္ရႈပ္လုိ ့ကို အားမွာ မဟုတ္ဘူး………….”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ေဒၚေရႊကိုလည္း သတိေပးရဦးမယ္၊ ဆရာေတာ္ၾကီး ေဟာသလုိ ေသကံနီးေတြက ေသကံေ၀းေတြအတြက္ အလုပ္ရႈပ္မေနနဲ ့ဦး။ မွတ္မိေသးလား။ အေခြေတာင္ ဖြင့္တာ ဆယ္ၾကိမ္ထက္မနည္းေတာ့ဘူးေနာ္။ ဥပမာေလးက ထိတယ္ဗ်ာ။ ေရနစ္ဖုိ ့လည္ပင္းထိေရာက္ေနတဲ့ ေသကံနီးေတြက(လူၾကီးေတြ)၊ ကုန္းေပၚမွာ ေဆာ့ကစားေနတဲ့ ကေလးေတြ(ေသကံေ၀းေတြ) အတြက္ပူေနၾကတာ ဘယ္ေလာက္အရူးပိုလဲ ဆုိတာေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ မွတ္မိျပီ၊ အဲဒါေျပာတာေပါ့၊ ကၽြန္မတုိ ့က နာတုန္းပဲ၊ ျပီးရင္ေမ့ေရာ၊ သူမ်ားကိုျပန္မေျပာျပတတ္ဘူး။ ကဲ ညက်ရင္သာ ဆက္ဆက္သြားလုိက္ပါဦးရွင္………”
“စိတ္ခ်………….စိတ္ခ်”
ေဒၚေရႊ ထြက္သြားေသာအခါ ဦးျငိမ္းမင္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ မႈတ္ထုတ္မိ၏။ မုိးလြန္မွ ထြန္ခ်မည့္ ဦးရန္ပိုင္အတြက္ စပါးပင္ေတြ ရွင္သန္ သီးပြင့္ဖို ့ရာႏႈန္းနည္းလွပါသည္။ သို္ ့ေသာ္..စစ္မေရာက္ခင္ ျမားကုန္ေနလုိ ့လဲမျဖစ္။ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားၾကည့္ရဦးမည္ဟု စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါ၏။
ညဘက္ ဦးရန္ပိုင္ အိမ္မေရာက္မီ လမ္းမွာ မုိးကုတ္၀ိပႆနာရိပ္သာတြင္ တရား၀င္ေလ့ရွိေသာ ဦးသာ၀င္း ႏွင့္ေတြ ့၏။ ေတြ ့ခုိက္ ဆံုခိုက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ရေအာင္ ဆုိသည္ႏွင့္ ေအာင္သီတာကဖီး မွာ ေခတၱခဏထုိင္ၾကသည္။
“ခု….ဘယ္သြားမွာလဲ…….ထမင္းေကာစားျပီးျပီလား”
ဦးသာ၀င္း အေမးကို မေျဖေသးပဲ….လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ေကာက္ကိုင္မိသည္။ တငံုမွ် ငံုျပီးမွ……..
“ဦးရန္ပိုင္ အိမ္သြားမလုိ ့ဗ်” ဟုအစခ်ီကာ မနက္ကအေၾကာင္းေလးကို ျပန္ေျပာလုိက္၏။
“လြယ္ပါ့မလား ဦးျငိမ္းမင္းရာ……….အဲဒါနဲ ့ပတ္သတ္ျပီးကၽြန္ေတာ့္မွာ အေတြ ့အၾကံဳ ရွိထားတယ္”
ဦးသာ၀င္းစကားေၾကာင့္………..
“ဘယ္လုိ အေတြ ့အၾကံဳလဲဗ်” ဟုဦးျငိမ္းမင္း ေမးလုိက္သည္။
“ဒီလုိဗ်ာ” ဟုအစခ်ီကာသူ ေတြ ့ၾကံဳသမွ်တုိ ့ကို ေျပာပါေလေတာ့သည္။
“ဒီမုိးကုတ္ရိပ္သာ ဖြင့္စကေပါ့ဗ်ာ၊ အဲဒီ ဦးရန္ပိုင္ရဲ ့ေယာကၡမေတြေလ……. ဦးဘုိဟိန္းတုိ ့ေပါ့။ အဖိုးၾကီးေကာ အဖြားၾကီးေကာေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ိန္က ထမင္းဆုိင္ဖြင့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ ခ်မ္းသာၾကတာကလား။ သမီးသံုးေယာက္ အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္ အျပင္အဆင္ေလးေတြလဲ တတ္ၾကေတာ့ဗ်ာ သူတုိ ့ဆုိင္မွာ ကာလသားေတြ တုိးမေပါက္ဘူး။ ေငြကိုမလုိခ်င္အဆံုးပဲ။ အစားအေသာက္ကလဲ ထမင္းအျပင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္နဲ ့ပတ္သက္သမွ် အကုန္ရ။ အဲဒီေတာ့အေ၀းေျပးကုန္ကားေတြအျပင္ ျပင္ပခရိီးသည္ေတြေရာ ရြာခံေတြေရာ အဲဒီဆုိင္မွာ တုိးမေပါက္ဘူးဗ်ဳိ ့။ ေနာက္ေတာ့ သားသမီးေတြလဲ မဆိုးပါဘူး၊ လင္ေကာင္းသားေကာင္းေတြ ရကုန္ၾကတယ္။ သူတုိ ့လဲ သားသမီးေတြကို လုပ္ငန္း အထုိင္ခ်ေပးျပီး ေအးေအးလူလူ နားေနတာေပါ့ေလ။ ျမိဳ ့ေလးမွာ မ်က္ႏွာဖုန္းျဖစ္ေနေတာ့ ရပ္ေရး၊ ရြာေရးနဲ ့အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာေပါ့ေလ။ ဒီလုိနဲ ့အသက္ေတြကလည္း ၾကီးလာ၊ ကိုယ့္အတြက္က ဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူး………..”
ဦးသာ၀င္းက ေရေႏြးတငံု ငံုလုိက္ျပီး
“သူတုိ ့ေကၽြးေမြး ျပဳစုခဲ့တဲ့ ကေလးေတြက လူၾကီးေတြျဖစ္လာေတာ့ မုိးကုတ္၀ိပႆနာရိပ္သာရဲ ့အက်ဳိးေဆာင္ေတြထဲမွာ ပါလာၾကတယ္။ ဒါနဲ ့မုိးကုတ္ရိပ္သာစ အဖြင့္မွာပဲ သူတုိ ့က အဖုိးၾကီး အဖြားၾကီး ကို ဆိုက္ကားခ အကုန္ခံ ရိပ္သာမွာလုိအပ္သမွ် စရိတ္စကေတြ အကုန္ခံျပီး ေခၚၾကတယ္။ ရိပ္သာမွာ ရက္အျပည့္မဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္ပိုင္းေလး တရားနာ တရားထုိင္ဖုိ ့ဖိတ္ေခၚတာပါ”
“ေတာ္ၾကသားပဲ…………သာဓု……..သာဓု”
ဦးျငိမ္းမင္း စကား၀င္ေထာက္သည္။
“ဒါေပမဲ့ ဗ်ာ၊ သူတုိ ့ေစတနာက ေ၀ဒနာျဖစ္ဆုိသလုိမ်ဳိးေပါ့”
“ဘယ္လုိေၾကာင့္လဲဗ်ာ၊ ဒီေလာက္ေကာင္းတာကို”
“ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါရဲ ့ဗ်ာ၊ ေရေလးေတာင္ မျမိဳခ်နုိင္တဲ့ လူနာကို ဆီဦးေထာပတ္ေတြ ခံြ ့ေကၽြးသလုိမ်ဳိးေပါ့၊ ဘယ္မွာစားနုိင္ေတာ့မွာလဲ……….”
“ဟုတ္လား”
“တရားေဟာေတာ့လဲ နားထုိင္းေနလုိ ့ မၾကားရလုိ ့ ပဋိစၥ သမုပၸာတ္ စက္၀ုိင္းနဲ ့ရွင္းျပေတာ့လည္း မ်က္စိမႈန္လုိ ့မျမင္ရ၊ ၾကာေတာ့စိတ္ပ်က္တာေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ ့သူတုိ ့ကပဲ လူေလးတုိ ့ရယ္ မင္းတုိ ့ေစတနာကို အဘတုိ ့တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဘတုိ ့မွာ မၾကားရ၊ မျမင္ရလုိ ့စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။ အလုပ္လဲရႈပ္တယ္။ ေနာက္မေခၚၾကပါေတာ့နဲ ့ လုိ ့ေျပာျပီးရိပ္သာနဲ ့ေ၀းလုိ ့ေျမးေလးေတြပဲ ခ်ီလုိ ့ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ……….”
“ဟာဗ်ာ…..အခြင့္ေကာင္းေတြ ဆံုးရႈံးကုန္ျပီေပါ့၊ ေအးေလ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ရွိခုိက္ လံုလစိုက္ ဆိုတာ အဲဒါေျပာတာေပါ့။ မိုးလြန္မွထြန္ခ်ေတာ့လဲ အပင္မလွအသီးမရေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ……”
သူတုိ ့ႏွစ္ဦးစလံုး စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ျငိမ္ေနမိၾကေတာ့သည္။
အင္းတေကာ္ ကားဂိတ္ကေလးမွာ ကားမ်ားစည္ကားလ်က္ရွိသည္။ ညဦးပုိင္းေလးမုိ ့ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားသူမ်ားလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွား သြားသြားလာလာ။
ဦးျငိမ္းမင္းသည္ ရန္ကုန္သုိ ့ေျပာင္းေရႊ ့ေနထုိင္ျပီးမွ သူ ့မိသားစုက္ို အင္းတေကာ္ျပန္ပို ့ကာ ရန္ကုန္မွာ တစ္ေယာက္တည္းရုန္းကန္ေနထုိင္သူျဖစ္၏။ သူ ့သားမ်ားကို လက္မႈပညာအေမြေပးရန္ အင္းတေကာ္မွာ ေခတၱမွ် ျပန္လည္ေနထုိင္ျခင္းျဖစ္၏။ အင္းတေကာ္သည္ ယခင္ကလုိမဟုတ္၊ အားလံုးေျပာင္းလဲလ်က္ ျမိဳ ့ၾကီးမ်ားစတုိင္ဖမ္းလ်က္ရွိ၏။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေငးေနရာမွ
“ဦးသာ၀င္း ေတာင္ၾကီးကဲြကို ျပန္မွာလား……….”
ေမးလုိက္၏။ ဦးသာ၀င္းက ေခါင္းညိတ္ေျဖျပီး “ကဲ……….ခင္ဗ်ားလဲသြားလုိက္ဦး၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာနဲ ့စိတ္ဓါတ္က်မသြားပါနဲ ့ဦး” ဟုေျပာေလသည္။
“သူကေတာ့ ေလျဖတ္ထားလုိ ့သိပ္မသန္ေပမဲ့ နားတုိ ့မ်က္စိတုိ ့က ေကာင္းပါေသးတယ္
ဒါေပမဲ့ ညဏ္မ်က္စိ၊ ညဏ္နားေ၀းရင္မလြယ္ဘူးေနာ္၊ စိတ္ပ်က္ေအာင္ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ ၾကိဳးစားၾကည့္ဦးေပါ့”
လူခ်င္းခဲြျပီး ဦးျငိမ္းမင္းက ဦးရန္ပိုင္အိမ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့ပါသည္။

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေသာရက္မွာ သူ ့မိတ္ေဆြ ဆရာကိုေက်ာက္ခဲ ေခၚ ဆရာကိုေက်ာ္လင္း နွင့္ဆံုျဖစ္သည္။
“အစ္ကိုျငိမ္းမင္းၾကီးေရ…….ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီပါဦးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားနဲ ့မွ အေမနဲ ့ျဖစ္မွာ”
“ဘာလဲဗ်၊ ခင္ဗ်ားအေမ ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလ”ဲ
“အေမေလျဖစ္သြားျပီဗ်၊ အိမ္မွာ ငိုငို္ေနတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားလာျပီး တရားေဟာစမ္းပါဦး”
“ဟာ…….ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဗ်ာ၊ ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ္လာၾကည့္ပါဦးမယ္။ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ”
ဤသိုု ့ျဖင့္ အားလပ္ခ်ိန္ ရသည္နွင့္ ေက်ာင္းဆရာကိုေက်ာ္လင္း အိမ္သြားကာ သူ ့မိခင္ၾကီးႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္မည့္စကား၊ ကိုက္ညီမည့္တရား တုိ ့ကိုေဟာေျပာရေလသည္။
အစပို္င္းတြင္ သူ ့အလုပ္နွင့္သူ ရႈပ္ေနၾကေသာ သားသမီးမ်ားနွင့္ စကားေျပာေနခြင့္ မရွိသျဖင့္ ဦးျငိမ္းမင္း ႏွင့္စကားေျပာ တရားေဟာသည္ကို သူႏွစ္လုိ၏။
ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ သူကုိယ္တုိင္က
“လူေလးရယ္…..ေမာင္ျငိမ္းမင္းရယ္၊ အေဒၚကငယ္ငယ္ကတည္းက တရားမလုိက္စားခဲ့ေတာ့ တရားနဲ ့ေ၀းတယ္ကဲြ ့၊ လုိက္မမီေတာ့ဘူး၊ မင္းလဲ မအားလပ္တဲ့ၾကားက လာရတာအားနာတယ္၊ အေဒၚ့ ဘ၀နဲ ့ပဲ အေဒၚ ရွိပါေစေတာ့” ဟုစိတ္ေလ်ာ့စကားဆုိပါေတာ့သည္။ “ဘာမွလုပ္မရဘူး” ဆုိေသာေခတ္စကား က ရုပ္လံုးေပၚလာပါေတာ့သည္။
အင္းတေကာ္ ေရာက္ေသာအခါ ဦးရန္ပိုင္ ဆီ၀င္လွ်င္လည္း ဦးရန္ပိုင္က ဆီး၍ေျပာျပန္ပါသည္။
“ကိုျငိမ္းမင္းရယ္…..တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တရားလုိက္စားရတာ မလြယ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့က ခုမွ စရတာဆိုေတာ့ ခက္တယ္ဗ်၊ ဟုိရက္ကေတာ့ ကိုျငိမ္းမင္း တရားနာေနရတာေရာဂါ သက္သာသလုိ၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္လည္း ျဖစ္တယ္၊ ခုေတာ့ ခင္ဗ်ား ကို အားနာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မပါေတာ့ဘူး၊ သားသမိီးေတြနဲ ့ေျမးေတြနဲ ့ပဲ စိတ္ကို ေျဖရေတာ့မွာပဲ”
ကုသိုလ္ေရးမုိ ့သာ အခ်ိန္လုျပီး သူတုိ ့ဆီ သြားေနရေပမယ့္ ဦးျငိမ္းမင္းမွာ ၀မ္းေရးအျပင္ ၀ါသနာေရးကလည္း ရွိေသးေလရာ မအားမလပ္ရွိလွပါသည္။
သူတုိ ့ကိုယ္တုိင္က လက္ေလွ်ာ့ေနျပီမို ့အသာေနာက္ဆုတ္၍ ရပ္ၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။
ယခုေတာ့ သူတုိ ့တေတြ ေလာကၾကီးထဲက ထြက္ခြာသြားၾကျပီ။ သူတို ့နွင့္အတူ ဘာမ်ားယူေဆာင္သြားနုိင္မည္နည္း။
ေရးသားသူ။ ။ ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း အျမင့္ဆံုးအမိုးေအာက္က အရိပ္မ်ားဘ၀ရသ၀တၳဳတုိစုစည္းမႈ စာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။
၂၀-၈-၂၀၀၅

အဓိက


ယပ္ေတာင္ ( ပန္ကာ )
ေရာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရင္လည္း
အုိက္စပ္မြန္းၾကပ္တဲ့
ရာသီဥတုကို
ေတာင္းဆုိမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အေႏြးထည္ ( ေစာင္ )
ေရာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရင္လည္း
အေအးဓါတ္ၾကမ္းၾကမ္း
ေဆာင္းသရမ္းကို
ေတာင္းဆုိမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မွ်တမႈနဲ ့
ကမၻာကိုေထြးပိုက္ခ်င္သူ
ဒီဇမၺဴမွာ
လူႏွင့္အျခား သတၱ၀ါ
အားလံုးခ်စ္ၾကည္စြာ
ေနထိုင္ျခင္းအတြက္
ေငြအမ်ားၾကီးမလုိပါဘူး။
 


ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

မဲ့ျခင္း၊ မမဲ့ျခင္း


အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ တစ္ေယာက္ေပမဲ့
ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားမမဲ့ဘူး။

ေခ်ာက္ထဲက်ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ေတြ ့ရင္
သူ ့ပခံုးနဲ ့ထမ္းတင္ခဲ့လိမ့္မယ္။

အတတ္ပညာမဲ့ တစ္ေယာက္ေပမဲ့
အသိတရားမမဲ့ဘူး။

သူ ့ဘ၀ခရီးအတြက္
အလုပ္သင့္ဆံုးအရာေတြကို သူသိေနတယ္။

အေဖာ္မဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမဲ့ေပမယ့္
တရားဓမၼဆုိတဲ့ အေဖာ္ေတြ ရွိေနတယ္။

ဒါေၾကာင့္.............
ေလာကသမုဒ္ျပင္ကို
က်င္က်င္လည္လည္ကူးျဖတ္ျပီး
ဘ၀သံသရာကုိ
လွလွပပၾကီး
အနားသတ္နုိင္ခဲ့လိမ့္မယ္။ ။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

ျငိမ္းခ်မ္းလြတ္ရာ


ရုပ္ဖ်က္လာတဲ့
ဒုကၡေတြ
"ဓမၼ"ေျခရင္းမွာ
အကဲြကဲြ အျပဲျပဲ
ျပိဳလဲရမေလ။

သူ ့အလုပ္သူလုပ္ေနတဲ့ "ဓမၼ"
ဘယ္သူ ့သေဘာမွမလုိက္
ေစာင့္ၾကည့္၊ သတိရွိစြာ
"ကိေလသာ" ေ၀းကြာ
ေဘးဘယာရွင္းမွာ။

အရာရာမွာ
၀တ္စားဆင္ယင္မႈအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ ့
ထုိးထိုးေထာင္ေထာင္လုပ္ေနတဲ့
"တဏွာ၊ မာန၊ ဒိဌိ" ဆုိတာေတြ
လာပါေစ................
"ေစာင့္ၾကည့္၊ သတိ"
အရွိအတိုင္းသိရင္.....
"ျငိမ္းရာလြတ္ရာ" ေတြ ့မေလ.....။ ။

 

ေရးသားသူ။ ။ ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

ပုရြက္ဆိတ္ ျဖစ္သြားေသာ လူမ်ား


အသက္တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ဖုိ ့ဆုိတာ
သတၱ၀ါတုိင္းအတြက္
ခက္ခဲၾကတာပါပဲေလ။
ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္နဲ ့စာရင္ေတာ့
လူျဖစ္ဖုိ ့ကပိုခက္တာ
အားလံုးအသိပါ။

ဒါေပမဲ့..........
တခ်ဳိ ့ တခ်ဳိ ့ေသာ
ေဒသ၊ ကာလ
လူပုဂၢိဳလ္ေတြေရွ ့မွာ
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ
ပုရြက္ဆိတ္ကေလးေတြ
ျဖစ္သြားၾကတယ္။
ပုရြက္ဆိတ္ကေလးေတြကိုေတာ့
ဘယ္သူမွ
လူေလာက္ တန္ဖိုးမထားၾကဘူး။
လူကိုသာ ပုရြက္ဆိတ္ေလာက္ပဲ
ေအာက္ေမ့ၾကသတဲ့။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

တန္ဘုိးအျမင့္ဆံုးသုိ ့


ေနာက္ဆံုး ရွင္သန္မႈရဲ ႔
စကၠန္ ့ပိုင္း မေရာက္ေသးသမွ်
ေနာင္တႏွင့္အတူ ရလာတဲ့အသိတရားဟာ
ေနာက္မက်ေသးပါ။

အားလံုးဟာ
ေလာကအျမင္နဲ ့ညွိ
မွန္ၾကည့္တတ္ဖို ့လိုပါတယ္။

ကုိယ္ေပၚမွာ မွည့္စက္ေတြ
အလံုးေပါင္း တစ္ေထာင္ျပည့္ပါေစ
ႏွလံုးသားကိုေတာ့
မွည့္စက္ေတြနည္းေအာင္
ေစာင့္ေရွာက္ရမွာပဲ။

ေနာင္မွ ရတဲ့ေနာင္တကို
တန္ဖိုးမဲ့ မဆိုခ်င္ပါ
အသိနဲ ့ကပ္လုိက္ျပီဆိုရင္
အဲဒီေနာင္တဟာ ဘ၀တစ္ခုအတြက္
တန္ဖိုးအျမင့္ဆံုးသုိ ့ေရာက္နုိင္ပါတယ္။ ။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

Wednesday, July 3, 2013

ျဖိဳသာျဖိဳ ျပိဳပါရဲ ႔လား

ေနျခည္နုတုိ ့က ကမာၻေျမျပင္ကို ရိႈက္နမ္းလ်က္၊     တစ္ဘက္လယ္ကြင္းစပ္ရွိ ခင္တန္း (ေတာတန္း) ေလး မွာ ႏွင္းလႊာပါးပါး လႊမ္းျခံဳထားလ်က္၊ တစ္ဘက္မွာ     ပဲခူး-ရန္ကုန္ကားလမ္းမႏွင့္ လယ္ကြင္းျပင္၊ ျပီးေတာ့ ခင္တန္း(ေတာတန္း) ေလးရွိေနျပန္သည္။        အဲဒီႏွစ္ဘက္ၾကား ၌ ေတာင္ကိုးလုံး ဟု အမည္ တြင္ေသာ ဘုရားကုန္းေတာ္ရွိ၏။ ထုိဘုရားကုန္းေတာ္ ၏ျပန္ ့ျပဴးေသာေျမကြက္  တစ္ေနရာတြင္မူသစၥာေလး တန္ေဖၚ ထုတ္ေသာ ေအးခ်မ္းရိပ္ျငိမ္ ကေလးတစ္ခုရွိ၏။ မနီးမေ၀းမွာေတာ့ ဇရပ္အုိတစ္လံုးရွိေနသည္။   ထုိဇရပ္အုိ တြင္ ဆြမ္းကြမ္းကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနေသာ       လုပ္အားအလွဴရွင္ တခ်ဳိ ့ရွိၾကသည္။ ထင္းခဲြသည္မွအစ စကားစျမည္ ေျပာျခင္းကိစၥအထိ တုိးတိတ္ညင္သာ သိမ္ေမြ ့စြာျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေနၾက၏။  ယေန ့သည္ 
ေတာင္ကိုးလံုး မိုးကုတ္ရိပ္သာ၌ (၁၄) ၾကိမ္ေျမာက္တရားစခန္းဖြင့္ပဲြ က်င္းပမည့္ေန ့ျဖစ္သည္။သံဃာေတာ္ မ်ားကို ဆြမ္းကပ္၍ ၾကိဳတင္္ေရာက္ရွိလာေသာ တရားစခန္း၀င္မည့္ေယာဂီမ်ားႏွင့္      ဖိတ္ၾကားထားေသာ တရားနာ ပရိတ္သတ္တုိ ့ကတရားနာၾကမည္။   ဤေန ့၏ညေနပိုင္းမွာပင္ အမရပူရမွ ၾကြေရာက္လာေသာ ဆရာေတာ္ဦးေဇာေလးႏွင့္ ဦးမာလာ တုိ ့က          တရားေရေအးတုိက္ေကၽြးၾကဦးမည္။ မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ တရားစ၀င္ၾကေတာ့မည္။           ကၽြန္ေတာ္သည္ရန္ကုန္မွလာေရာက္၍ အခ်ိန္ပိုင္းတရားစခန္း၀င္မည့္သူျဖစ္သည္။ ဖြင့္မဲ့ရက္တြင္ ေစာေစာၾကြေရာက္ရန္     ဆရာေတာ္ကဖိတ္ထားသျဖင့္ မေန ့က ညဘက္ကပင္ ရိပ္သာသုိ ့ေရာက္နွင့္ေန၏။ ကမၼဌာန္းနည္းျပဆရာေတာ္လည္းျဖစ္၊ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္လည္းျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱသီတင္းသံုးရာသိမ္ေက်ာင္းေလးမွာပင္အ္ိပ္ခဲ့သည္။မနက္အာရံုဆြမ္းကပ္ရာတြင္၀ုိင္း၀န္း ကူညီေဆာင္ရြက္ျပီး ကိုယ္တုိင္လည္းအာဟာရျဖည့္ဆည္းခဲ့ျပီ။       ယခုေတာ့ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚမွွာလွည့္ပတ္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားမ်ားကို ၾကည္နူးခံစားေနမိ၏။
ေႏြဦး၏ နံနက္ခင္းမွာ အေအးဓါတ္ အနည္းငယ္ ရွိေနေသး၏။   ဘုရားကုန္းေတာ္ႏွင့္ တစ္မိုင္အကြာ တြင္မူ အင္းတေကာ္ျမိဳ ့ေလးသည္ ႏွင္း၀တ္ျခံဳလႊာပါးႏွင့္လႈပ္ယိမ္းစျပဳေနေလျပီ။ကားလမ္းမွကားသံမ်ားမတုိးမက်ယ္ ၾကားေနရ၏။  သိမ္ကုန္းဘက္မွ ေစတီမ်ားႏွင့္ ဓမၼသုိက္ေစတီဦး တုိ ့ကိုလွမ္း၍ဖူးျမင္နုိင္သည္။ပတ္၀န္းက်င္ ရွဳခင္းမ်ားမွာ သဘာ၀ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ၾကီး             မ်ားသဖြယ္ ရွိေတာ့သည္။ အင္းေရ ေဖြးေဖြးကြက္ကြက္။ တကြက္ႏွင့္ တကြက္၊ တအင္းနွင့္တအင္း တေခၚေ၀းေသာေၾကာင့္                   အင္းတစ္ေခၚဟုတြင္ရာမွ အင္းတေကာ္ျဖစ္လာေၾကာင္း သိမွတ္ရဘူး၏။            ေတာင္ကုန္းေတာင္စြယ္မ်ားမွာ ပဲခူးရိုးမေတာင္စြယ္ မ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။               အင္းတေကာ္ျမိဳ ့ေလးသည္ ထိုေတာင္ကုန္းေတာင္စြယ္မ်ားေပၚ၌ တည္ထားျခင္းျဖစ္ေလသည္။        ေနခ်င့္စဖြယ္ ေကာင္းလွပါ၏။ မိုးရြာလွ်င္ ေရတင္စရာခ်ဳိင့္၀ွမ္းမ်ားသည္ ရတနာသံုးပါး၏အရိပ္၌ခိုလႈံသူမ်ားပိီပီစိတ္ေကာင္းေစတနာရွိၾကသည္။     ယခုကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေနေသာ
ေတာင္ကိုးလံုးမိုးကုတ္ရိပ္သာကိုစတင္တည္ေထာင္ေသာမုိးကုတ္၀ိပႆနာအသင္းႏွင့္ ေစတနာရွင္မ်ားမွာ အင္းတေကာ္ျမိဳ ့ေလးမွပင္ျဖစ္ၾကေလသည္။      ပဲခူးျမိဳ ့ျမိဳ ့မေက်ာင္းတုိက္အုပ္ဆရာေတာ္ဦးဂႏၶမာ ဥိီးစီး၍ ဦး၀ိစိတၱ ဆရာေတာ္တုိ ့၏ ၾသ၀ါဒခံယူျပီး               ဤရိပ္သာအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ယေန ့(၁၄)ၾကိမ္ေျမာက္ တရားစခန္းဖြင့္ပဲြတြင္          ဆရာေတာ္ဦးဂႏၶမာ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းၾ       ကိဳတင္ေၾကျငာထားေသာေၾကာင့္ တရားနာၾကားလိုေသာ သဒၵါစိတ္တို ့  ယိုဖိတ္လ်က္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ရိပ္သာ ဘက္သို ့တရားမွတ္၍ ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။             မၾကာမီ  သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္လွဴျပီး ဧည့္ခံေကၽြးေမြးၾကလိမ့္မည္။ ျပီးလွ်င္ ေခတၱနားေနျပီးတရားပဲြစမည္။
စိတ္ဆႏၵက တရားပဲြဆီသို ့သာ ၾကိဳတင္မွန္းဆေနမိသည္။          ရိပ္သာေရွ ့ရွိမ႑ပ္တြင္း၌ မူတရားစခန္း ၀င္ၾကမည့္            ရဟန္းတခ်ဳိ ့နွင့္ေယာဂီဒကာ၊ ဒကာမမ်ားစာရင္းေပးသြင္းျခင္း၊ အလွဴေငြ ထည့္၀င္ျခင္း မ်ား ျပဳေနၾကသည္။ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ဆရာေတာ္ႏွင့္ ညွိနႈိင္းေဆာင္ရြက္ေပးၾကသည္။ ေနရာထိုင္ခင္းမ်ား ခ်ထားေပးလ်က္ရွိ၏။အစစအရာရာအဆင္ေျပေအာင္စီမံေပးေနၾကသည့္ၾကားမွာပင္ ေနရာထုိင္ခင္းစိတ္တိုင္း
မက်မႈေၾကာင့္ စီစဥ္သူမ်ားကို ျပစ္တင္ေျပာဆုိသံေတြထြက္လာသည္။ ေနရာထိုင္ခင္းကိစၥမွာ သူတုိ ့တည္းခုိ လိုေသာေနရာမရျခင္း၊     သူတုိ ့ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္တကဲြတျပားစီေနရျခင္း၊   နီးနီးကပ္ကပ္မေနလိုသူႏွင့္ 
 ေနရျခင္းစသည္တုိ ့ျဖစ္သည္။  ကၽြန္ေတာ္သည္              ထိုသုိ ့ေသာ မေက်လည္မႈမ်ားကို သီးခံႏိုင္စြမ္း မရွိၾကေသးေသာ သူတို ့ႏွင့္၊ တရားစခန္း            ၀င္သည့္အခါမွာပင္ လက္၀တ္လက္စားေရႊ၊ ေငြ၊ ရတနာ တို ့ကိုေခတၱခဲြမထားနုိင္ပဲ၊             တေျပာင္ေျပာင္တလက္လက္လုပ္ေနၾကသူ ေယာဂီအခ်ဳိ ့ကိုၾကည့္ကာ
စိတ္ဓါတ္က်မိသည္။သည္လုိပံုစံအတုိင္းသာဆုိလွ်င္ ကိေလသာေတာင္ထုၾကီးေတြကို ဘယ္လုိျဖိဳနုိင္မွာလဲ။ အေတြးႏွင့္အတူ             သက္ျပင္းေမာေတြခ်ေနမိပါသည္။   မၾကာမီသံဃာေတာ္မ်ားဆြမ္းစားေဆာင္သုိ
 ့ၾကြသြားေတာ္မူေနၾကသည္ကိုေတြ ့ရသျဖင့္ လိုအပ္သည္မ်ား            ၀ိုင္းကူေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ေနာက္မွ လုိက္ပါသြားမိ၏။    ဆြမ္းစားေဆာင္တြင္ ဆြမ္းကပ္မည့္ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ား တုိးတုိးေခြ ့ေခြ ့ျဖစ္ေနၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္၀င္လုိက္လွ်င္ပိုျပီးတုိးေခြ ့ေနၾကမည္ဟုေတြးကာဆြမ္းစားေဆာင္မွ ျပန္ဆင္းလာသည္။ သိမ္ေက်ာင္းထဲတြင္ လူရွင္းေနသည္ကိုေတြ ့ရ၍၀င္ခဲ့ရာဆရာေတာ္ဦးဂႏၶမာကိုကားေမာင္းပုိ ့သူဒကာေတာ္ ဦးစိန္လႈိင္ႏွင့္ေတြ ့၏။                         ေရေႏြး၀ုိင္းထုိ္င္ရင္း စကားစျမည္ေျပာျဖစ္သည္။ ခဏအၾကာတြင္ “ဧည့္သည္မ်ားထမင္းစားရန္ၾကြပါ”                ဟု လူရြယ္တစ္ေယာက္လာေရာက္ဖိတ္ေခၚ၏။ ဦးစိန္လႈိင္ ကကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ          ထမင္းစားၾကြရန္ ဖိတ္ေခၚသျဖင့္ လိုက္လာခဲ့မိသည္။ ေလွခါးအေရာက္မွာ ဤပဲြ၌ တြင္က်ယ္ေနရာယူလွ်က္ရွိေသာ ညီအစ္မက “ဦးစိန္လႈိင္ ထမင္းစားၾကြပါ၊ ဦးစိန္လႈိင္” ဟုက်ယ္ေလာင္စြာ ဖိတ္ေခၚေနသည္။ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္လုိက္လာသည္ကို                   မလုိလားဟန္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က  ေလွကားမွျပန္ဆင္းရန္ ဟန္ျပင္ေသာအခါ ဦးစိန္လႈိင္က လက္ကိုဆဲြထားသည္။ ထမင္း၀ုိ္င္း နားမွာရပ္ေနသူဒကာတစ္ဦးကလည္းကၽြန္ေတာ့္ကိုလက္ဟန္ေျခဟန္ျဖင့္ဖိတ္ေခၚေနသည္။ကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္း တုန္ ့ေနစဥ္မွာပင္………“ဦးစိန္လႈိင္ကိုေခၚတာ ထမင္းစားၾကြပါ” ဟုကၽြန္ေတာ့္ကိုမလုိလားဟန္ျပေနေသာ ညီအစ္မက အသံထပ္ျပဳျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤရိပ္သာ၌               လူရင္းလိုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဧည့္သည္ကို  ဦးစားေပးေခၚျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ေတြးကာျပန္ဆင္းမည္ျပဳျပန္ေတာ့လည္း စားပဲြ၀ိုင္းနားတြင္ ထုိ္င္ေနသူအခ်ဳိ ့က “ေဟ့…………ဆရာ၊ ဘယ္လုိျဖစ္ေနတာလဲ၊ လာထုိင္စမ္းပါ………” ဟုလွမ္းေခၚၾက၏။ သူတုိ ့လည္းအင္းတေကာ္သားမ်ားပင္ျဖစ္ၾက၏။ ဧည့္သည္ကိုသာေကၽြးမည္ဆုိလွ်င္ ထုိသူမ်ားဤ၀ုိင္းတြင္ ရွိေနစရာမလုိ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွေရြး၍ မလုိလားဟန္ျပဳေနပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစား တတ္ေတာ့။ ဤလုိ အလွဴဒါနျပဳသည့္ေနရာတြင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေစတနာတြန္ ့တုိလွ်က္ရွိၾကပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္သည္       စိတ္ထဲ မအိီမသာနွင့္ပင္ ထမင္းစားခဲ့ရသည္။     ေနာင္တြင္ ဤလိုမျဖစ္ရေလေအာင္ ရန္ကုန္မွပင္ ထမင္းဗူး၊ထမင္းခ်ဳိင့္ယူေဆာင္လာခဲ့မည္ဟုစိတ္မွာပိုင္းျဖတ္မိ၏။သိမ္ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေသာ အခါ ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱ ခ်ေပးေသာ ဖ်ာနွင့္ေခါင္းအံုးကိုယူကာ ေခတၱနားေနေမွးစက္လုိက္သည္။ သို ့တုိင္ စိတ္မွာေလးလံေနေလသည္။          ေအးျငိမ္းမႈရွာရန္    ရိပ္သာသို ့လာခါမွ ပူေလာင္မႈႏွင့္ၾကံဳရေလသည္။ “ထမင္းဆုိင္ေတြကလည္းနဲနဲ လွမ္းေနလို ့ေပ့ါ၊        နို ့မုိ ့ဆိုရင္ဆုိင္မွာသြားစားပါတယ္” လုိ ့ရင္ထဲ မွာေျပာ ဆိုေနမိသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္အစားတလုပ္ျဖင့္ဘယ္သူ ့အျငိဳျငင္ကိုမွခံလုိသူမဟုတ္။မာနစိတ္ကေထာင္ထ လာသည္။ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အေခြမွာနာၾကားရသည့္အတိုင္းဘာလာလာျဖစ္ပ်က္ရႈကာစိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေစ ရသည္။ မာနပါးျပင္းမ်ားကို ပယ္ဖ်က္ရသည္။ တေမွးမွိတ္ျပီး မ်က္စိပြင့္လာေသာအခါတရားပဲြစေတာ့မည္မို ့ သိမ္ေက်ာင္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္တည္းသာ         ရွိေနေတာ့သည္။   ဖ်ာနွင့္ေခါင္းအံုးကိုသိမ္းျပီး မ်က္နွာသစ္ကာ သိမ္ေက်ာင္းထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။ ရိပ္သာခန္းမထဲတြင္သံဃာေတာ္မ်ားနွင့္ဧည့္ပရိသတ္  အေပါင္းတုိ ့ေရာက္ရွိေနၾကျပီ။             ဖြင့္ပဲြအစိီအစဥ္မ်ားကို ေၾကျငာကာ(၁၄) ၾကိမ္ေျမာက္ တရားစခန္း ဖြင့္လွစ္ေၾကာင္းေၾကျငာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းဘုရား၀တ္ျပဳ၍သင့္ေလ်ာ္ေသာေနရာ၌က်ဳံ ့က်ဳံ ့ထုိင္ေန၏။ မ်က္လံုးထဲမွာမူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမလုိလားဟန္ျပဳသူ ညီအစ္မ၏မ်က္ႏွာ စူပုတ္ပုတ္ေတြျပန္ေပၚလာျပန္သည္။
အစီအစဥ္မ်ား တစ္ခုျပီးတစ္ခု ျပဳလုပ္ေနရာ ဆရာေတာ္ဦးဂႏၶမာက တရားစခန္းဖြင့္ပဲြႏွင့္ပတ္သက္ေသာ တရားေဟာရန္အလွည့္က်ေရာက္လာ၏။ ပုလႅင္ေပၚမွ ဆရာေတာ္သည္ေအးေဆးတည္ျငိမ္ေလသံျဖင့္ စတင္ေဟာၾကားေလေတာ့သည္။
“ဒကာၾကီးတုိ ့၊ ဒကာမၾကီးတုိ ့- ဒီေန ့ဟာေတာင္ကိုးလံုးမုိးကုတ္၀ိပႆနာရိပ္သာၾကီးရဲ ့ (၁၄)ၾကိမ္ေျမာက္ ဆိုေတာ့ဆယ့္ေလးၾကိမ္နဲ ့ညီမွ်တဲ့ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိၾကမွာေပါ့ေနာ္     ဘုန္းၾကီးတုိ ့ တရားစခန္းမွာ တရားလာအားထုတ္ၾကတဲ့ေယာဂီေတြ - ရြာထဲရပ္ထဲျပန္ေတာ့ေဘးလူတခ်ဳိ ့က ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ သူတုိ ့တရားစခန္း၀င္ၾကတာဘာေတြမ်ား ထူးျခားလဲလို ့ေပါ့ေလ………..။ ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာမွ ထူးျခား တာမေတြ ့အင္း….. သူတုိ ့တရားစခန္း၀င္တာကလည္း လူအထင္ ၾကီးရံုပါပဲ ……….လုိ ့တခ်ဳိ ့က မွတ္ခ်က္ ခ်ၾကသတဲ့။      ေယာဂီတုိ ့ကိုယ္တုိင္ကလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္……….ငါတုိ ့တရားစခန္း၀င္တာလည္း ဘာမွ မထူးျခား ပါလား ဆုိျပီးစိတ္ပ်က္ၾကသတဲ့။       ဒီမွာ ဘုန္းၾကီးက ဥပမာေလးတစ္ခု ေဆာင္ျပီးေျပာလိုတယ္
ဘုန္းၾကီးတုိ ့အေ၀းမွာ ျမင္ေနရတဲ့     ေတာင္ၾကီးကိုသြားေရာက္ျပီးသကာလ………ေပါက္ျပားနဲ ့ဆယ့္ေလး ခ်က္ေပါက္ျပီး ေျမကိုဖယ္ရွားၾကည့္ပါ။ ျပီးေတာ့ေတာင္ၾကီးကုိအေ၀းက ျပန္ၾကည့္ဘာမွမထူးဘူး။ ေတာင္ၾကီး
ကဒီအတုိင္းပါပဲ။ဒါေပမဲ့ ေတာင္ၾကီးထဲမွာ ေပါက္ျပား၁၄ခ်က္စာေလ်ာ့သြားတာကိုယ္ေတြ ့ပဲမို ့လား။ ေအး…
အဲဒီလုိပဲ…..ေယာဂီတုိ ့ရဲ ့       ကုိယ္ခႏၶာထဲမွာတစ္သံသရာလံုးတက္လာတဲ့ကိေလသာ ေတာင္ထုၾကီးဟာ
 ေတာ္ရံုတန္ရံုေတာ့      ဘယ္ျဖိဳလုိ ့ရပါ့မလဲ။ ၁၄ ၾကိမ္ေျမာက္ ၀င္ထားတဲ့ တရားဟာ ………ေတာင္ၾကီး    ကိုေပါက္ျပားနဲ ့၁၄ခ်က္ေပါက္ျပီးျဖိဳလုိက္သလိုပါပဲ။ကိေလသာထုေတြကိုျဖိဳမွာေသခ်ာပါတယ္။ ေတာင္ၾကီး
ကုိအေ၀းကၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမထူးျခား သလုိပဲ။ ေယာဂီရဲ ႔ ကိုယ္ခႏၶာၾကီးကို   ေဘးကၾကည့္ေတာ့  ဘာမွ  မထူးျခားဘူးေပါ့။တကယ္ေတာ့ထူးျခားပါတယ္။၁၄ၾကိမ္ေျမာက္အထဲ၀င္ထားတဲ့တရားေတြဟာသံသရာစက္ရ
ဟတ္ၾကီးကို ျဖတ္ေတာက္ႏိုင္တဲ့တရားေတြပါ ေယာဂီအေပါင္းတုိ ့။လုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ၾက။  ေဘးအျမင္နဲ ့နားမေယာင္နဲ ့။ မိမ္ိကိုယ္ကို     မိမိစိတ္ဓါတ္မက်နဲ ့။   အားမေလွ်ာ့နဲ ့။ တရားစခန္း၀င္ဖူးတဲ ့သူနဲ ့မ၀င္ဖူးတဲ့သူ ဘယ္ေနရာ ကြာလဲဆုိေတာ့၀င္ဖူးတဲ့သူ  ကေဒါသျဖစ္လဲခဏဘဲ၊    တရားနဲ ့ဆင္ျခင္လုိက္ရင္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ
ေတြေလ်ာ့သြားတယ္။မ၀င္ဖူးတဲ့သူကသစၥာတရားမနာၾကားဖူးေသးေတာ့အထိမ္းအကြပ္မရွိတဲ့သေဘာေၾကာင့္   လက္လြန္ေျခလြန္ ေရရွည္ျဖစ္တတ္တယ္”   ဆရာေတာ္            ဆက္ေဟာေနသည္ကိုၾကားေသာ္လည္း အသိစိတ္ကထမင္းစားရန္ဆြမ္းစားေက်ာင္းေဆာင္သို ့သြားစဥ္ကအျဖစ္ကေလးကိုျပန္သတိရေနျပန္သည္။ ဆရာေတာ္ေဟာ သလုိပင္         အေစာက      ေဒါသစိတ္မ်ား    လြင့္စင္ကာ  ထုိညီအစ္မကို ေမတၱာျဖင့္ သနားေနမိျပန္သည္။ေနရာခ်ထားရာတြင္ စိတ္တုိင္းမက်၍ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ေနၾကေသာ ေယာဂီမ်ားကိုလည္း သြားသတိရမိ၏။ သူတုိ ့လည္း             တရားစခန္း၀င္ဖူးသူေတြပဲေလ…….. ခုေလာက္ဆုိ သူတုိ ့ေဒါသေ တြေျပေပ်ာက္ေနၾကေရာေပါ့           ဟုေအာက္ေမ့ကာ သူတုိ ့ရွိရာဘက္သို ့လွမ္းၾကည့္မိ၏။ သူတုိ ့လည္း တည္ျငိမ္ေအး ခ်မ္းစြာျဖင့္ တရားနာလ်က္ရွိၾကေလသည္။    ေအာ္…….တစ္သံသရာလံုးက ထူတက္လာတဲ့ ကိေလသာေတာင္ထုၾကီးဟာ ျပိဳတန္သေရြ ့ျပိဳေနျပီေပါ့ေလ။

(ဆရာေတာ္ဦးဂႏၶမာႏွင့္ဦး၀ိစိတၱတုိ ့ကိုဤ၀တၳဳျဖင့္ပူေဇာ္ပါသည္။)
၁၀-၂-၂၀၀၅
ေရးသားသူ။ ။ ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း အျမင့္ဆံုးအမိုးေအာက္ကအရိပ္မ်ား ဘ၀ရသ၀တၳဳတိုစုစည္းမႈ စာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

Tuesday, July 2, 2013

ဆန္ေကာထဲက ဇီးျဖဴသီးသံုးလံုး


ကၽြန္ေတာ္တို ့သံုးေယာက္ထဲမွာ ေက်ာင္းဆရာ ကိုမင္းသူကအရပ္အျမင့္ဆံုး။ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ကိုသိန္းလြင္ ကအရပ္ပုၾကသည္။ အ၀ဆံုးကေတာ့ ကိုသိန္းလြင္။ အပုဆံုးကလည္း ကိုသိန္းလြင္။ အခ်မ္းသာဆံုးကလည္း ကိုသိန္းလြင္။ သူကမိဘရင္းက ခ်မ္းသာသည့္အျပင္ သူ ့ကုိေမြးစားေသာ ေဒၚၾကီးကလည္း ခ်မ္းသာသည္။ မိရင္းဖရင္း ႏွင့္ေမြးစားမိဘ ႏွစ္ဦးစလံုးမွာက ဒီသား တစ္ေယာက္တည္းရွိသည္။ ႏွစ္ဦးစလံုးကပင္ သူ ့ကိုခ်စ္ၾက အလိုလိုက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သံုးေယာက္စလံုးမွာ ဆယ္တန္းမွာ သံသရာလည္ေနၾကသူေတြျဖစ္သည္။
ကိုမင္းသူမိဘက ဆင္းရဲ၍ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းျပီး ေက်ာင္းတက္ရာမွ ဆယ္တန္း(ခ)စာရင္းႏွင့္ေအာင္၍ ေက်ာင္းဆရာ၀င္လုပ္ေနရသည္။ ဆယ္တန္း(က)ႏွင့္ေအာင္ျပီး ပညာေရးဆံုးခန္းတိုင္ရန္ ေမွ်ာ္မွန္းကာ ဆယ္တန္းဆက္ေျဖေသာ္လည္း (ခ)ႏွင့္ပင္ျပန္ပါေန၏။
ကိုသိန္းလြင္ကေတာ့မ်က္စိအားနည္းသူ မ်က္မွန္ထူထူတပ္ထားရသူျဖစ္ျပီး ဆယ္တန္းေျဖခါနီးတုိင္းဆုိသလုိ မ်က္စိေ၀ဒနာႏွင့္ စာမက်က္နိုင္။ ဆယ္တန္းသံသရာလည္ေနဆဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကုိယ္ထူကိုယ္ထ၊ ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ခၽြန္သမားျဖစ္၍ ဆယ္တန္းေျဖခါနီးတုိင္း အလုပ္ရႈပ္ခါ စာက်က္ခ်ိန္မရ။ တစ္ဘာသာက်၊ ႏွစ္ဘာသာက် ႏွင့္ဆယ္တန္းသံသရာလည္ေန၏။
သည္သံုးေယာက္ထဲမွာ ပထမဦးဆံုး ဆယ္တန္းသံသရာမွ လြတ္ေျမာက္၍ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္တြင္ ပညာဆက္သင္ႏိုင္သူမွာ ကိုသိန္းလြင္ပင္ျဖစ္၏။ သူေက်ာင္းျပီးသည့္တုိင္ ကိုမင္းသူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆယ္တန္းသံသရာမွ မလြတ္ေျမာက္ၾကေသး။
ကၽြန္ေတာ္တုို ့သံုးေယာက္ထဲမွာေတာ့သူက ကံအေကာင္းဆံုး။ သူ ့ကိုအားက်ေနရသည္။ မိဘကလည္း ခ်မ္းသာၾက၍ ေက်ာင္းျပီးသည္နွင့္ ဌာနၾကီးတစ္ခုမွာ အလုပ္ရသည္။ သူ၀ါသနာ ပါရာ ဂီတလုိက္စားရန္လည္း ထုိဌာနၾကီးမွာ ဂီတ၀ုိင္းအသင့္ရွိေနသည္။
တေလာကလံုးႏွင့္မယွဥ္လိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သံုးေယာက္ ထဲမွာေတာ့ သူကပန္းခင္းလမး္ကို ေလွ်ာက္ေနရသူ။ ကံအေကာင္းဆံုး။
ကိုမင္းသူမွာလည္း မိအို၊ ဖအိုမ်ားႏွင့္ ညိီငယ္ ညီမငယ္ တုိ ့ကိုေထာက္ပံ့ေနရေသာ မူလတန္းျပ ေက်ာင္းဆရာေလးျဖစ္သည္။ ပဲခူးျမိဳ ့နယ္ တြင္းရွိ အရပ္ရပ္သို ့လွည့္လည္ ေျပာင္းေနရသူ။ သို ့ေသာ္ဆယ္တန္းဆက္ေျဖရန္ အခြင့္အလမ္းမ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္သာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရွပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္နွင့္ ဘ၀ကို ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနသူ။ ေက်ာင္းစာနွင့္ မန္ီးစပ္ေသာအလုပ္မုိ ့ေက်ာင္းကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ အခက္ၾကံဳေနရသည္။ ၀ါသနာပါေသာစာေပအတြက္ စာဖတ္ စာေရးရန္ ပင္အခက္အခဲမ်ားစြာရွိေလသည္။ သံုးေယာက္ထဲမွာ အဆင္းရဲဆံုးကေတာ့ကၽြန္ေတာ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သံုးေယာက္စလံုးသည္ဆန္ေကာေဟာင္းၾကီးတစ္ခုထဲ ထည့္လွိမ့္ခံေနရေသာ ေလာကဓံရဲ ့လူးလွိမ့္ျခင္းကိုခံေနရသူမ်ားပင္။ ဘယ္လုိပင္လွိမ့္လွိမ့္ သံုးေယာက္စလံုးက လူလြတ္မ်ားျဖစ္ၾက၍ သားေကၽြးမႈ၊ မယားေကၽြးမႈေတြ မရွိသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အရြယ္ေတြကလည္း ငယ္ၾကေသးသည္မို ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပင္ေနတတ္ၾကပါသည္။ သံုးေယာက္စလံုးပင္ စာေပ၀ါသနာပါရာ၌ တူညီေနၾကေသာေၾကာင့္ ဆံုၾကျပီဆိုရင္ စာေပအေၾကာင္း၊ ရုပ္ရွင္၊ ဂီတအေၾကာင္းစံုေအာင္ေျပာဆုိေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ၾကရသည္။
တစ္ခ်ဳိ ့ညမ်ားကၽြန္ေတာ့္ရွပ္ဆုိ္င္ကေလးအနီးရွိ ဗားဒံပင္ရိပ္မွာ ထုိင္ခံုမ်ားခ်ျပီး ဂီတ၀ုိင္းေလး ဖဲြ ့ျဖစ္သည္လည္း ရွိ၏။ ကိုမင္းသူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ကအဆုိသမား၊ ကိုသိန္းလြင္ကမယ္ဒလင္အတီးေကာင္းသူ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့နႈတ္ဖ်ားမွာ တဖြဖြ ဆိုေနက်။ သီခ်င္းေတြကေတာ့ ကိုတင္လႈိင္၊ ကိုသန္းလႈိင္၊ စႏၵယားခ်စ္ေဆြ၊ စႏၵယားထြန္းညြန္ ့၊ စႏၵယားလွထြဋ္၊ ကိုေက်ာ္ညြန္ ့၊ ေက်ာ္ေဇာေလး၊ သန္းေဖေလး၊ မ်ဳိးျမင့္ေလး၊ ျမန္မာ့အသံမွ လႊင့္တတ္ေသာ သီခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။
ကိုယ္ပိုင္ခံစားမႈမ်ားႏွင့္ တုိက္ဆိုင္၍ဆုိသည္လည္းပါ၊ သီခ်င္းၾကိဳက္၍ဆုိသည္လည္းပါပါ၏။
ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သံုးေယာက္စလံုး ရင္တြင္းျဖစ္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြလည္း ဟုိတစ္စ၊ သည္တစ္စရွိၾကသည္။ ထိုခံစားခ်က္ကိုယ္စိီျဖင့္ ေ၀ဒနာေျခရာဆန္ ့ျခင္းသေဘာလည္းပါ ဂီတ၀ါသနာကလည္း ၾကီးၾကသူမ်ားျဖစ္၍ သံစဥ္မ်ားထဲမွာ ေ၀ဒနာမ်ားကို ေမွ်ာခ်လုိက္ၾကသည္။ ရင္မွာေပါ့ပါးသြားၾကသည္။
နည္းနည္းညဥ့္နက္လာျပီဆုိရင္ေတာ့ စာေပေဆြးေႏြး၀ုိင္းေလးျဖစ္လာတတ္သည္။ ေဆြးေႏြးရင္းအခ်ိန္ေတြတျဖည္းျဖည္းကုန္ကာမနက္ေလးနာရီေလာက္မွလူခ်င္းခဲြတတ္ၾကသည္။
တေရးတေမာအိပ္ျပီး မုိးလင္းၾကရသည္။ ညတုိင္းမဟုတ္ေပမယ့္ သံုးေယာက္ဆံုသည့္အခါတစ္ညတစ္ေလျဖစ္၏။
သံုးေယာက္ေပါင္းေလာင္းေက်ာ္ ဆုိေသာစကားႏွင့္ ကိုက္ေလမလားမသိ။
တစ္ခါက………………
တပိုု ့တဲြလျပည့္ေန ့နွင့္ၾကံဳသျဖင့္ ဓမၼသုိက္ဘုရားသုိ ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဆြမ္းေတာ္ၾကီးတင္၊ ဆြမ္းၾကီးေလာင္းပဲြရွိေလရာ ဘုရားပတ္၀န္းက်င္ရွိ ရြာမ်ားမွ သူ ့ရြာ သူ ့မ႑ပ္ထုိးကာအေကၽြးအေမြးမ်ားပါရွိၾကေလသည္။
ဆြမ္းၾကီးေလာင္းရာတြင္ ဘုရားကုိ၀ုိ္င္းပတ္ျပီး သံဃာေတာ္မ်ားကၾကြ၍ ေလာင္းသူမ်ားကေစာင့္ေနၾကသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား အသံုးအေဆာင္မ်ဳိးစံုႏွင့္ ဆြမ္းဆန္မ်ားပါေလာင္းသည္။ ဆြမ္းၾကီးေလာင္းျပီးေသာအခါ လက္က်န္ဆန္ေလးမ်ားကို ဆန္ပန္းေပါက္ေပါက္က်ဲသည္ဆိုကာ မိမ္ိက်ဲလုိသူကို ဆန္ပန္းမ်ားျဖင့္က်ဲပက္ၾကေလသည္။ ထိုဓေလ့အရ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့သံုးေယာက္လည္းလုိက္၍ က်ဲၾကရာ ကုိမင္းသူက မျမေသြးဆုိေသာ ထံုၾကီးျမိဳ ့သူေလးႏွင့္ျငိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာ ခ်မ္းသာကုန္းရြာသူေလးႏွင့္ျငိသည္။ သူ ့ကုိေတာ့နာမည္မေမးဘဲ ျဖဴေခ်ာ ဟုနာမည္ေပးထားၾကသည္။ ကိုသိန္းလြင္ကေတာ့ အသားညိဳညိဳဘုရား ငုတ္တုိသူေလးႏွင့္ျငိသည္။ ထိုမိန္းကေလးကို ညိဳေခ်ာ ဟုနာမည္ေပးထားသည္။ သူတုိ ့ေလးေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ကိုေဖာ္ေရြ ပ်ဴငွာစြာႏွင့္ သူတုိ ့ရြာ မ႑ပ္မ်ားကို ဖိတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ကလည္းသူတုိ ့ေမာင္ဘြားေတြ ့ေရွ ့မွာမုိ ့ကၠိေျႏၵနွင့္။
သူတုိ ့ေမာင္ဘြားေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့မြန္မြန္္ရည္ရည္ရွိေသာ ပံုပန္းမ်ားကို ႏွစ္လုိဟန္ျပဳကာ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားထင္ကာ ဖိတ္ေခၚဧည့္၀တ္ျပဳၾကသည္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့လည္း ပဲြေစ်းတန္းမွာ သူတုိ ့ကဧည့္ခံလုိက္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ကေကၽြးေမြးလုိက္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြလုိလုိ၊ ခ်စ္သူစံုတဲြေတြလုိလို ႏွင့္ ဟပ္ဖီး ေလးေတြျဖစ္ကာေပ်ာ္ၾကရသည္။ ဘ၀တစ္သက္တာတြင္ မေမ့နုိင္စရာမ်ားပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့သံုးေယာက္စလံုးမွာတူညိီေသာစိတ္ထား တူညီေသာဆႏၵရွိၾကသည္။
မိန္းကေလးမ်ားကပိုးပန္းရာတြင္
(၁)လက္ထပ္ရန္ လိုအပ္လွ်င္လက္ထပ္နုိ္င္သူျဖစ္ရမည္။
(၂)ခ်စ္သူအေပၚအခြင့္ေကာင္းမယူရ။
(၃)စိတ္ႏွလံုး ထိခိုက္ေအာင္ မလုပ္ရ။
(၄)အရွက္တကဲြ အက်ဳိးနည္း မျဖစ္ေစရ။
(၅)မိမ္ိဘက္က စတင္သစၥာမေဖာက္ရ။
စသည့္သစၥာထားမႈမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုမင္းသူက ရည္းစားမ်ားသည္။ ကိုသိန္းလြင္ကေတာ့ လက္ငါးေခ်ာင္းမျပည့္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ မိန္းကေလးမ်ားကို ခ်စ္သာခ်စ္တတ္ၾကသည္။ လက္ကေလးပင္ေႏြးေအာင္ မကိုက္ဖူး။ ပါးကေလးကိုဖြဖြမနမ္းဖူး။ အသက္ေတြ ကေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတြ၊ ခ်စ္သူကိုေျပာလုိရာေျပာသည္။ စာျဖင့္ဖဲြ ့သည္။ သည္လုိ အေတြ ့အၾကံဳသာရွိၾကသည္။ကၽြန္ေတာ္တို ့သည္ မျမေသြး၊ ျဖဴေခ်ာ၊ ညိဳေခ်ာ တည္းဟူေသာ ခ်စ္သူမ်ားကို သြားေရာက္ေတြ ့လုိေသာ စိတ္မ်ားရွိၾကေသာ္လည္း မသြားျဖစ္ၾကေပ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိျခင္းျဖင့္သာ ေက်နပ္ေနၾကသည္။ ျဖဴေခ်ာတုိ ့ရြာ သြားၾကရေအာင္ကြာ  ညိဳေခ်ာဆီေတာင္ မသြားေတာ့ဘူးလား  မျမေသြးကေတာ့ေမွ်ာ္ေနမွာဘဲ စသည္ျဖင့္စကားစၾကသည္။ ျပီးေတာ့ လြမ္းစိတ္ေတြကို ရယ္ေမာျခင္းျဖင့္ အတူ ေမွ်ာခ်လုိက္ျပန္သည္။
ေနာက္နွစ္ဘုရားပဲြမ်ားတြင္ သြားေရာက္ၾကေသာ္လည္း ျဖဴေခ်ာ၊ ညိဳေခ်ာ၊ မျမေသြးတုိ ့နွင့္မေတြ ့ရေတာ့။ ဓမၼသိုက္မွာဥစၥာေစာင့္မေလးမ်ားေပါသည္ဟု ၾကားဖူးထားရာ လူ ့ေလာကထဲခဏ၀င္လာေသာ ဥစၥာေစာင့္မေလးေတြမ်ား ျဖစ္ေနၾကေရာ့လား ဟု သံသယစိတ္မ်ားပင္ ျဖစ္ရေတာ့၏။ ဟုတ္ေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ၊ လူ ့ဘ၀ဆိုတာကလည္း တစ္ခ်ိန္ႏွင့္တစ္ခ်ိန္ အေျခအေနေပးမႈျခင္း တူၾကသည္မွမဟုတ္ဘဲေလ။ကိုမင္းသူကေတာ့ ဆယ္တန္း(က)ႏွင့္ေအာင္၍ စာေပးစာယူျဖင့္ ပညာေရးခရီးဆက္နုိင္ျပီ။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ဆယ္တန္းသံသရာလည္ရင္း     ေက်ာင္းဆရာေပါက္စျဖစ္လာ
သည္။ ဘ၀ခ်င္းနီးစပ္သူ မိဘမဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နွင့္ ဘ၀ခ်င္းေပါင္းစပ္ကာ အခ်စ္အိမ္ကေလးတည္ေဆာက္လုိက္ၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ ့အခ်စ္အိမ္ကေလးမွာ ကိုမင္းသူနွင့္ကိုသိန္းလြင္တုိ ့ၾကံဳရာ ဆံုရာစကား၀ုိင္း ဖဲြ ့ရင္း လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း၀ုိင္းေလး တည္ခဲ့ၾကသည္။ မယ္ဒလင္သံေလးႏွင့္ ျငိမ့္ခဲ့ၾကသည္။ ေမာင္မ်ဳိးတင့္၏ ၾကင္နာေသာခ်စ္ရသူရယ္ကြယ္  ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းႏွင့္ေစာင္းအုိရွင္  စသည့္သီခ်င္းေလး မ်ားျဖင့္ ေ၀စည္ခဲ့ၾက သည္။ ေငြေၾကး ဆင္းရဲေသာ္လည္း စိတ္မဆင္းရဲၾကေသာဇနီးေမာင္ႏွံမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ပင္။သုုိ ့ေသာ္………..ရင္ေသြးရတနာ ဟူေသာ သားသမီးတုိ ့ရလာသျဖင့္ ရုန္းရ ကန္ရျဖင့္ စိတ္ေမာလူေမာမျပည့္စံုေသာဘ၀မွ ခဲြထြက္ကာမိမ္ိဘာသာေက်ာင္းျပီးလုိက္ရေတာ့၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ထုိသို ့ရုန္းကန္ေနစဥ္ အတြင္း ကိုမင္းသူကေတာ့ ေက်ာင္းျပီးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္အနက္ ဘ၀ကံ အညံ့ဆံုးျဖစ္၍ေနသည္။ ကံအေကာင္းဆံုးက ကိုသိန္းလြင္၊ ဒုတိယကံအေကာင္းဆံုးက ကိုမင္းသူ၊ တတိယကေတာ့ကၽြန္ေတာ္။ ေနာက္မွာ ဘယ္သူမွမရွိၾကေတာ့ေပ။
မိမ္ိဘ၀ မိမိေတာ္ေတာ္ပင္အားမရ။ ၾကိဳးစားသမွ် အရာမထင္။ ဘ၀ခရီးပင္မဆက္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္က်သြားသည္။တျခားတျခားေသာသူမ်ားကိုထည့္စဥ္းစားျခင္းမဟုတ္။သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တည္း
သာ ယွဥ္ၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္။သို ့ေသာ္မျမင္နုိင္ေသာ ကံတရားတို ့က ၀င္ေရာက္အဆံုးအျဖတ္ေပးပံုမွာ ဆန္းက်ယ္လွေတာ့သည္။ ကိုသိန္းလြင္တစ္ေယာက္ မ်က္စိမႈန္ျပီး လမ္းပင္ေကာင္းေကာင္းေလွ်ာက္၍ မရျခင္း။ ကၽြန္ေတာ့္ဆုိင္ကိုလာရာ ဆုိင္ေက်ာ္၍သြား၏။အသက္သံုးဆယ္ခန္ ့လူငယ္တစ္ေယာက္၏ မ်က္စိမႈန္ျခင္းမွာ သာမန္မဟုတ္ေတာ့။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အလုပ္မွ ခြင့္ ရက္ရွည္ ယူကာ ေဆးကုသခံယူရသည္အထိျဖစ္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း သူတို ့နွင့္ေ၀းရမည့္အေျခအေနျဖစ္လာ၏။ စာေပကိစၥႏွင့္ ရန္ကုန္သို ့ေရႊ ့ေျပာင္းခဲ့ရသည္။ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ နယ္မွာက်န္ေနခဲ့ေပမဲ့ သူ ့အေၾကာင္းနွင့္သူ သိပ္မဆံုျဖစ္ၾက။ ကိုမင္းသူမွာ ပဲခူးျမိဳ ့နယ္တ၀ုိက္ ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္လွည့္ေျပာင္းရင္း ၾကံဳရာဆံုရာ လူငယ္မ်ားနွင့္ ယစ္ေရႊရည္မွီ၀ဲရာ ၾကံဳရာဆံုရာ အျမည္းမ်ားကိုစားေသာက္မိ၏။ အထူးသျဖင့္ေျမြသားမ်ား စားမိရာမွ ကိုယ္ေရျပားေရာဂါဆန္ဆန္ ျဖစ္လာ၏။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိပင္အေတြ ့မခံေတာ့။
ကိုသိန္းလြင္ ကလည္း မ်က္စိအေျခအေန ပို၍ ဆုိးလာ၏။ မိဘမ်ားကေငြကုန္ခံ ကုသေသာ္လည္း မထူးျခား။ ကၽြန္ေတာ္ပဲခူးဘက္သို ့ကိစၥတစ္ခုနွင့္အသြား ကိုသိန္းလြင္ကို၀င္ေတြ ့ေသး၏။ ကၽြန္ေတာ့္အသံကို ၾကား၍ ကၽြန္ေတာ္မွန္းသိေသာ္လည္း  ကၽြန္ေတာ့္ကိုမျမင္ေတာ့။ အလင္းအေမွာင္ေလာက္ပဲ သိေတာ့သည္တဲ့။ စိတ္ဓါတ္က်က်ႏွင့္ ေခြေခြေလးလွဲေနေသာ သူငယ္ခ်င္းကိုၾကည့္ျပီး ရင္ထဲမွာ ထိခိုက္လွသည္။ ကိုမင္းသူ သတင္းစံုစမ္းေသာအခါတြင္လည္း မည္သူ ့ကိုမွအေတြ ့မခံ၊ အေျခအေနမေကာင္းဟု သိရသည္။ သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ထိခုိက္ရသည္မွာ ရန္ကုန္ေရာက္ျပီးတစ္လ နွစ္လၾကာသည့္တုိင္မေပ်ာက္။ ေဖ်ာက္၍မရ။
ကိုယ့္ထက္ကံေကာင္းသည္ဟုတြက္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္စလံုး ကုိယ့္ထက္ ကံဆိုးေနသည္ကို မၾကားရက္၊ မျမင္ရက္။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္ရင္ ငါလုိ ဆယ္တန္းမေအာင္တဲ့အေကာင္၊ ဆင္းရဲတဲ့ေကာင္ျဖစ္လုိက္စမး္ပါလား။ သူတို ့ဘ၀ေလးေတြ သာယာျပီလုိ ့တြက္ျပီးကာမွ သည္လုိေတြျဖစ္ရတာ နာလုိက္တာ ဟုရင္ထဲမွာေအာက္ေမ့မိ၏။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ ့က်မ္းမာေရးေကာင္းလာၾကပါေစ ကိုမင္းသူကလည္း မိအို ဖအိုမ်ားႏွင့္ တစ္အိမ္လံုးက အားကိုးေနရတဲ့သူ။ သူ ့ဘ၀က ေက်ာင္းလည္းျပီး အလုပ္ကလည္း လက္ကိုင္ရွိျပီးသား။ ကိုသိန္းလြင္က်ေတာ့လည္း ဘဲြ ့ရျပီး အလုပ္လက္ကိုင္နဲ ့။  ျပီးေတာ့……..မိဘေတြကလည္းခ်မ္းသာၾက။ သူ ့အတြက္တုိက္တုိ ့၊ ကားတို ့အျပင္ လူသံုးပစၥည္းေတြက အစံုအလင္။ ဘာမွလုိေလေသးမရွိ။ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းေတြျဖစ္ပါလွ်က္ က်မ္းမာေရးကေဖာက္သည္။ ဘ၀ဆိုသည္မွာ တစ္ဘက္ကျပည့္စံုျပီး တစ္ဘက္က လုိအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနတတ္တာကလား။ထိုအေတြးမ်ား၀င္ေနစဥ္ ကာလမွာပင္ ကိုမင္းသူ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း သတင္းစာမွာဖတ္ရ၏။ ေနာက္မ်ားမၾကာမီ ကိုသိန္းလြင္ဆံုးေၾကာင္းသတင္းရ၏။ ရင္ထဲမွာ ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္၍သြား၏။ လြင္တီးေခါင္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူလုိျဖစ္ေန၏။
အင္း………ကံအဆုိးဆံုး ငါ့အတြက္ လုပ္စရာ ရွိတာေတြဆက္လုပ္ဖို ့ ကံတရားက ခြင့္ျပဳထားတုန္းပါလား ……….သံုးေယာက္ယွဥ္လုိက္ရင္ ကံတရားက ေျပာင္းျပန္လွန္လုိက္သလုိ ျဖစ္သြားပါေပါ့လား…..
စိတ္ထိခုိက္ရသည့္ၾကားမွပင္………… ကံတရားအေၾကာင္းေတြးမိ၏။
သူငယ္ခ်င္းတုိ ့ေရ…….မေသေသးလုိ ့ျပဳေနရတဲ့ကုသုိလ္ေကာင္းမႈအားလံုး မင္းတုိ ့ကို အမွ်….အမွ်….အမွ် ေပးေ၀တယ္ ေရာက္ရာဘ၀က သာဓုေခၚၾကပါေတာ့ ……။ တရားအေတြး တရားအသိ ရွိသည့္ၾကားမွ အမွ်ေပးေ၀ရင္း ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားေျမမွာ မ်က္ရည္မိုးေတြ ေစြရပါသတည္း။

၆-၁၀-၂၀၀၄                     



Wednesday, June 26, 2013

၀တၳဳထဲကအေဖ အေဖထဲက၀တၳဳ

ရင္ကိုလႈပ္ခါေစခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုက ကိုထက္၏                  ကတ္ေၾကးကိုင္ေသာ  လက္မ်ားကို ကေလာင္(ေဘာလ္ပင္) ကိုင္ေစခဲ့သည္။
သူတုိ ့လင္မယားဆုိင္သို ့ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ေကာ္ဖီမစ္ပူပူေလး တစ္ခြက္ေသာက္မည္ဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ဂတ္(စ္)မီးဖုိမွာ ေရေႏြးတည္ရင္းေစာင့္ဆုိင္းေနစဥ္ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်က္နွာက ညိဳပုတ္ပုတ္ႏွင့္ သူ ့ေယာကၤ်ားကို မလြန္ဆန္ရဲ၍ ေပကပ္ကပ္ လုိက္လာရပံုမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ေယာကၤ်ားမ်က္ႏွာကေတာ့ ေအးစက္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ တစ္ခုခုကို ေသြးေအးေအးလုပ္ေတာ့မည့္ပံုမ်ဳိး
“အကို ဆံပင္ညွပ္မလုိ ့…..ရမလား”
ဟုလွမ္းေမးလိုက္ခ်ိန္မွာ သူခံတြင္းမွ လြင့္ထြက္လာေသာရစ္ေရႊရည္နံ ့ကို ရသည္။
“ဟုတ္ကဲ့……ရပါတယ္၊ ခင္ဗ်ားညွပ္မွာလား……”
“မဟုတ္ဘူး၊ သူညွပ္မွာပါ၊ ဒိုင္ယာနာေက…………”
“ဟာ …..ဆံပင္ရွည္ေတြ ႏွေမ်ာစရာၾကီး………….”
“ကိုခဲ၊ မလုပ္နဲ ့ေနာ္……..သူမ်ားဘာလုပ္လုိ ့လဲ……..”
အမ်ဳိးသမီးက လက္ကာ၍ ျငင္းဆန္ေန၏။ ငိုမလိုဟန္လည္းျပင္ေနသည္။ သို ့ေသာ္လူကေတာ့ ခံုေပၚေရာက္ေနပါျပီ။ ကိုထက္သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္အေျခအေနကို သိလုိက္ရသည္။ အမ်ဳိးသားက အမ်ဳိးသမီးကို မေက်နပ္ခ်က္တခုခုေၾကာင့္ ဆံရွည္မွ ဆံတုိညွပ္ပစ္မည့္သေဘာ။သူတုိ ့လင္မယားကို ကိုထက္ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိထားသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုခင္သည္။ ကိုထက္က မသိမသာ ၾကား၀င္မိသည္။
“ကာယကံရွင္စိတ္ခ်မ္းသာမွ ညွပ္ပါရေစဗ်ာ”
“အုိ …..ရပါတယ္အကိုရာ၊ ကၽြန္ေတာ္မိန္းမ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တယ္……"ဟုဆုိကာတစ္ခုခုကိုလု္ိက္ရွာေနသည္။
"အကို မညွပ္ရင္ကၽြန္ေတာ္ညွပ္မယ္………ကတ္ေၾကးမရွိလုိ ့ကြာ”
ကိုထက္က ကတ္ေၾကးေတြ ေသာ့ခတ္သိမ္းထားသည္မုိ ့အျပင္မွာရွာမရ။ သူရွာေနသည္မွာ ကတ္ေၾကး၊ အမ်ဳိးသမီးက ကိုထက္ကိုအသနားခံသလုိၾကည့္သည္။ ဘာျဖစ္လာမွန္းအတိအက်မသိဘဲ ဘာမွမေျပာတတ္။ သို ့ေသာ္ အမ်ဳိးသားပံုက ဇြတ္လုပ္မည့္ပံုေပၚေနသည္။ ကိုထက္ မညွပ္ေပးလွ်င္ တခုခု လုပ္ေတာ့မလုိျဖစ္ေနသည္။ အေျခအေနပိုဆုိးကုန္မည္ဆုိးသျဖင့္ ေသာ့ယူကာၾကိယာမ်ားသိမ္းေသာ အံဆြဲကို ဖြင့္ေပးျပီး လက္ကတ္ေၾကးတစ္လက္ ထုတ္ေပးလုိက္မိ၏၊
“အကို……….ဒိုင္ယာနာေကညွပ္ရင္ ဘယ္နားေလာက္ကျဖတ္ရမွာလဲ”
ကိုထက္ဂုတ္နားကို လက္ျဖင့္ျပလုိက္၏။ သူကလွ်င္ျမန္စြာ ျဖတ္ခ်လိုက္သည္။ အမ်ဳိးသမီးမွာ အားမတန္၍ မာန္ေလွ်ာ့ရသလုိပံုႏွင့္ ျငိမ္ေနလုိက္သည္။
“ကဲ…………….ကတ္ေၾကးေပးဗ်ာ………..ညွပ္မယ္”
ကုိထက္က ကပ္ေၾကးေတာင္းေတာ့ သူကမေပး။
“အုိ……….ေခါင္းတံုးရိပ္ျပီး သီလရွင္၀တ္ေပးဦးမယ္”
ေျပာေျပာဆုိဆုိ ရႊတ္ခနဲ ညွပ္လုိက္သျဖင့္ ထိပ္ကြက္ၾကီးျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ ကိုထက္ ဘာမွမေျပာသာေတာ့။ အမ်ဳိးသမီးမ်က္ရည္၀ဲ၍ သာေနရပါ၏။
“အမွတ္တရျဖစ္တာေပါ့………..ေခါင္းတံုးၾကည့္ျပီး ေနာင္တရေအာင္လုိ ့ေလ”
ကိုထက္ သူညွပ္ေနပံုကိုၾကည့္ျပီး
“ကဲ…….ညွပ္တာေတာ့ညွပ္ေပါ့……နားရြက္ထိမိဦးမယ္……….”
ဟုသတိေပးရ၏။
ေတာင္ေက်ာ္၊ ေျမာက္ေက်ာ္ ညွပ္ျပီးခ်ိန္မွာ
“ကဲ………….ေခါင္းတံုးရိပ္ေတာ့………”ဟု သူကေျပာသည္နွင့္ ကိုထက္ ေမာ္တာ ေခၚ လွ်ပ္စစ္ကတ္ေၾကးျဖင့္ စ၍ အေျပာင္ထုိးရေလေတာ့သည္။
ကိုထက္သည္ေမာ္တာထုိးရင္း အမ်ဳိးသားေျပာသည့္စကားကို ၾကားေနရ၏။
“သူေဖာက္ေနတာၾကာျပီ၊ သားသမီးေလးေတြ မ်က္နွာေထာက္ျပီး သီးခံေနတာ၊ အမွန္တကယ္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္မိန္းမ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တယ္၊ မျပတ္နုိင္ဘူး၊ အဲဒါထက္ သားသမီးေလးေတြကိုပိုခ်စ္ရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး နားခ်ပါတယ္၊ သူနားမေထာင္ဘူး။”
သူတုိ ့အျဖစ္ကို ကိုထက္သေဘာေပါက္လုိက္ျပီ၊ သူက သူ ့မိန္းမမည္သူ မည္သူမ်ားနဲ ့အဘယ္ကာလမ်ားက တဲြခဲ့ပံုမ်ားကို ဆက္လက္ေျပာဆုိေလသည္။ ကုိထက္ကမူ အခ်ဳပ္သေဘာကို သိလုိက္ျပီမို ့ ဆက္ျပီးစိတ္မ၀င္စားေတာ့ပဲ…………သူ ့ရဲ ့ဖခင္စိတ္ဓါတ္ကိုသာ စိတ္ထဲမွ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးေနမိပါေတာ့သည္။
ထုိအျဖစ္မ်ဳိးကို ဆရာဦးရန္ေအာင္ ေရးေသာ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ငယ္စဥ္က ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါသည္။ ၀တၳဳတုိျဖစ္သည္။ ေခါင္းစီးက အေဖ။ ဆရာဦးရန္ေအာင္၏အေဖ၀တၳဳတုိေလးသည္ ကိုထက္ဘ၀ကို ၾသဇာလႊမ္းခဲ့ပါသည္။
ထုိ၀တၳဳေလးမွာ မိခင္ျဖစ္သူက တစ္ျခားေယာကၤ်ားနဲ ့ေဖါက္ျပန္သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူက ေဘးအေျပာကုိမယံုၾကည္သျဖင့္ ကိုယ္တုိင္စံုစမ္းသည္။ လက္ပူးလက္ၾကပ္မိေသာအခါ ရွဴးရွဴးဒိုင္းဒိုင္း မလုပ္ပဲ မိန္းမကုိ ၾကိတ္၍ဆံုးမ၏။ မရ။ လင္မယားခ်င္းကဲြကြာလုိက္ပါကလည္း သမီးေလးေတြခ်ည့္ ေမြးထားသူမုိ ့ သူတုိ ့ကေလးေတြရဲ ့ေနာင္ေရးကိုေတြးျပီး လူသိမခံခ်င္သည္ေရာ၊ မိခင္ရဲ ့အုပ္ထိန္းမႈ၊ ရင္ေငြ ့မ်ားကို ကင္းကြာမည္ကိုပါ ေတြးမိ၍ မကြာဘဲအတူေနခဲ့ေလ၏။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ေျပာစရာရွိလွ်င္ သမီးမ်ားမွတဆင့္ေျပာေစရ၏။ ေဘးအျမင္မွာေတာ့ သူတုိ ့လင္မယားေပါင္းသင္းေနေလဟန္ရွိ၏။ ဤသို ့ႏွင့္ မိန္းမျဖစ္သူ အလ်င္ဆံုးပါးသြားေလ၏။ သမီးမ်ားႏွင့္ ဖခင္ၾကီးက်န္ခဲ့ရျပီး သည္အေဖပင္ မိဘႏွစ္ပါးစလံုး၏ တာ၀န္မ်ားကိုယူခဲ့ရေလသည္။ တေန ့ဖခင္ၾကီး မက်န္းမမာျဖစ္ခ်ိန္၌ သမီးအၾကီးဆံုးက ညီမမ်ားကို သူတို ့အေဖ မိဘေမတၱာၾကီးမားပံုကို ေျပာျပရင္း ဇာတ္လမ္းဖဲြ ့ထားေလသည္။ ထိုဇာတ္လမ္းေလး သည္ ကိုထက္ ရင္ထဲမွာ ယေန ့တုိင္မထြက္။ လင္မယားအဆင့္၌ ကဲြမည္ဟုၾကံမိတုိင္း ထိုဇာတ္လမ္းေလးထဲမွ ဖခင္ၾကီး၏ စိတ္ဓါတ္ကို သတိရေစပါသည္။
ကိုထက္ တုိ ့လင္မယား အဆင္မေျပၾကသည္မွာ အိမ္ေထာင္စက်ကတည္းက ျဖစ္ပါသည္။ ကုိထက္သည္ ပဲႏြယ္ကုန္းမွ ပဲခူး အမွတ္(၁)အ.ထ.က သို ့ေက်ာင္းလာတက္ရသူမို ့ ပဲႏြယ္ကုန္းအဆက္ျဖစ္ေသာသူတုိ ့အိမ္       မွာတည္း၍ ပညာသင္ခဲ့ရသည္။ သည္မွ       ရင္းႏွီးမႈရခဲ့ျခင္း။
တုိတိုေျပာရလွ်င္ ကုိထက္ဆယ္တန္းႏွစ္ႏွစ္က်ျပီး ေက်ာင္းမွထြက္ရကာ ဆံသဆုိင္ေလးဖြင့္ခဲ့သည္။ တစ္ႏွစ္ထပ္၍အျပင္မွ ေျဖသည္။ တစ္ဘာသာက်၍ စာေမးပဲြရႈံးခဲ့သည္။ သူႏွင့္လက္ထပ္ျဖစ္သည္။ စရိုက္သဘာ၀က ကဲြျပားသည္။ ကိုထက္ကစည္းကမ္းေကာင္းေသာမိဘအသိုင္းအ၀ုိင္းမွ ေပါက္ဖြားသည္သာမက စည္းကမ္းအလြန္ၾကီးေသာ ဆရာေတာ္တပါးႏွင့္ အတန္ၾကာအတူေနခဲ့ရသည္။ သူသည္အသားက်ေနေသာ ကိုထက္စည္းကမ္းမ်ားကို မလုိက္နုိင္။ သူကဖတဆုိးသမီး။ တစ္ဦးတည္းမုိ ့မိခင္ျဖစ္သူက အလုိလုိက္ထားခဲ့ရာမွ ဘာဆုိဘာမွ မလုပ္တတ္၊ မကိုင္တတ္၊ ထမင္းဟင္းခ်က္နည္းမ်ားသင္ေပးရ၏။ အိမ္ေထာင္ထိမ္းသိမ္းမႈညံ့၏။ ေသာက္ေရပင္ မွန္မွန္မျဖည့္။ ထမငး္မနပ္လုိက္၊ ေပ်ာ့လုိက္၊ ခ်ုိဳးတူးလုိက္၊ ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာႏွင့္သင့္သည္ကိုလည္းနားမလည္။ ထဘီေလွ်ာ္တုံးေပၚမွာ မ်က္ႏွာ သုတ္ပု၀ါေလွ်ာ္ လွ်င္ ေလွ်ာ္သည္။ ဘုရားပန္္း ၀ယ္လာျပီး မလဲျဖစ္၍ ညွဳိးကုန္တတ္သည္။ ဟင္းခ်က္စရာသားငါးေတြ အလြယ္ထားျပီးဟုိဟုိဒီဒီထြက္လုိ ့ေၾကာင္စားသည္လည္းရွိ၏။ ေခြးဆဲြသည္လည္းရွိ၏။ ေစ်းတစ္ခါထြက္၀ယ္
လွ်င္ တည္ထားခဲ့ေသာ ထမင္းအုိးကိုေမ့တတ္သည္။ ထိီး၊ ဖိနပ္ေပ်ာက္သည္မွာ ခဏခဏ၊ ၾကာေတာ့ ကုိထက္ စိတ္မရွည္။ ေျပာမိဆုိမိရာမွ ျပန္ေျပာသျဖင့္ ရိုက္မိ၊ အိမ္ေပၚမွဆင္း၊ လုိက္ျပီး ေခ်ာ့ေခၚရ၊ စီးပြားပ်က္၊ ေတာ္ေတာ္အဆင္မေျပခဲ့။ သားသမီးမ်ားရလာေသာအခါတြင္လည္းမျပဳစု၊ မေစာင့္ေရွာက္တတ္။ ထုိသားသမီးမ်ားကို မိခင္တပုိင္းျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရသည္မွာ ကိုထက္သာ။ စိတ္ဆုိးရန္ျဖစ္ၾကသည့္အခါ ကေလးေတြႏွင့္ကိုထက္ ကသီကရြဲ က်န္ခဲ့သည့္ အၾကိမ္မ်ား ကလည္း မနည္းေတာ့။ ေနာက္ဆံုးအိမ္ေပၚကဆင္းတုိင္း စီးပြားေရးထိခု္ိက္ရ၊ မိမ္ိမွာလည္းစိတ္ထိခိုက္ခဲ့ရ၊ စိတ္ေ၀ဒနာမ်ားစဲြကပ္ခဲ့ရျဖစ္သည္မုိ ့သည္တစ္ခါဆင္းလွ်င္ လုိက္မေခၚေတာ့ဟုေၾကညာထားရေတာ့သည္။
အဆိုးဆံုးသေဘာထားကဲြလဲြမႈမွာ စာအုပ္တုိက္ႏွစ္ခုမွ ထုတ္ေ၀ရန္ စရံေပးျပီး ၀ယ္ယူထားေသာစာမူမ်ား မထုတ္ျဖစ္ေတာ့၍ ျပန္ယူခဲ့ရာ ရွဲဒိုး၀ယ္မည့္သူက ေပၚလာသည္။ သူကေရာင္းလုိသည္။ ကိုထက္ကမေရာင္းခ်င္။ ဘ၀ႏွင့္ ရင္းထားရေသာ စာမူမ်ားကို ရင္ေသြးပမာ သေဘာထားသည္။ အလကားလည္းမေပးလုိ။ ေငြျဖင့္လည္းမေရာင္းနုိင္။သည္မွာပင္ သေဘာထား အၾကီးအက်ယ္ကဲြျပီး ကိုထက္စာေပကိစၥမ်ားကို သူပစ္ပယ္ေလေတာ့သည္။ ယခင္ကလုိ စာမူဖတ္ေပးျခင္း၊ မအားလပ္သည့္အခါ ေဘးမွ စာဖတ္ျပျခင္းမ်ား မျပဳေတာ့သည့္အျပင္ စာေပကိစၥ စကားစလွ်င္အနားမွ ထသြား၏။ အသံုးလုိသည့္အခါ ဆဲြသံုးရန္ အၾကမ္းေရးျခစ္ထားေသာစာမူမ်ားကိုပင္ ပိႆာခ်ိန္ေစ်းျဖင့္ ေရာင္းစားတတ္ခဲ့ေလျပီ။ထုိမိန္းမကို ကိုထက္စိတ္နာလာသည္။ သူကလည္း ကိုထက္ျပဳသမွ် အေကာင္းမထင္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးဥပုဒ္ေစာင့္၊ တရားစခန္း၀င္သည္ကိုပင္ ဘာအကူအညီမွ မေပးေတာ့။ ထိုသို ့ႏွင့္စိတ္၀မး္ကဲြစရာေတြ တစ္စတစ္စႏွင့္ တစ္စမ်ားျပီးအဖုအထစ္ေတြ ျပည့္လာသည္။ သို ့ႏွစ္ဦးစလံုးက အတူေနထုိင္ရန္ မလုိလားေတာ့။ သုိ ့ျဖင့္အိမ္ေထာင္ေရး ျပိဳကဲြေတာ့မည္ကိုကဲ့သို ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကေလးမ်ားကို ငဲ့ညွာရသည္မို ့ အိမ္ေထာင္ေရးျပိဳကဲြမည္ကို ကိုထက္မလုိလား။ယၾတာေခ်သည့္ သေဘာျဖင့္ ခဲြေနၾကသည္။ သူႏွင့္ကေလးမ်ားက အင္းတေကာ္မွာ ကိုထက္က ရန္ကုန္မွာေနသည္။ မိသားစု တစ္ပတ္တစ္ခါဆံု၍ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာမႈကို ရယူၾကသည္။ နီးတက်က္က်က္ ေ၀းတသက္သက္ ဆုိသကဲ့သို ့ရွိလိမ့္မည္ဟု ကိုထက္ေမွ်ာ္လင့္သည္။သို ့ေသာ္သူကတပတ္တခါ ျပန္ဆံုေသာလင္သားကိုဂရုမစိုက္၊ သူ ့ဘာသာေရးအသင္းမ်ားႏွင့္ ဓမၼစၾကၤာသြားရြတ္ေနျခင္း ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥသြားလုပ္ေနျခင္း သူ ့လုိအပ္ခ်က္(ကိုထက္မတတ္နိုင္သည္မ်ား) ကိုမရ၍ စိတ္ေကာက္ျပီး တျခားအိမ္တြင္  သြားအိပ္ေနျခင္း  မ်ားျပဳလုပ္ေနခဲ့သည္။ ကိုထက္ အိမ္ျပန္ရသည္မွာ လြယ္ကူသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ကားအခက္အခဲႏွင့္အခ်ိန္္ မလံုေလာက္မႈမ်ားၾကားမွ ဆုိင္ပိတ္ရက္တစ္ပတ္တစ္ရက္ကို အသံုးခ်ျပီး ျပန္ရျခင္းျဖစ္၏။ သူကလြယ္လြယ္ေတြးေနသျဖင့္ “ငါျပန္လာရတာလြယ္တာမဟုတ္ဘူး ဒီအတုိင္းလုပ္ေနရင္ငါျပန္မလာေတာ့ဘူး၊ ေငြပဲပို ့ေပးမယ္” ဟုေျပာဆုိမိ၏။သူသည္ဂရုမစုိက္၊ ဆုိးျမဲဆုိး၍ ေနေလသည္။ မိသားစု မျပိဳကဲြေ စလို၍ ျပဳျပင္ရန္ ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း သူကမျပဳျပင္။ကိုထက္သည္သူ ့အေပၚမ်ားစြာ စိတ္ပ်က္မိသည္။ သို ့ေသာ္သူမရွိလွ်င္ သည္ကေလးမ်ား ျပဳစုမည့္သူမရွိ။ ကေလးမ်ားမွာလည္း မိခင္၏ရင္ေငြ ့ကိုလႈံရမည္မဟုတ္။ သူ တုိ ့ေလးေတြဘ၀နာေခ်ေတာ့မည္ဟုေတြးမိရာ ကဲြကြာဖုိ ့ခက္၏။ ဆရာဦးရန္ေအာင္ဖဲြ ့ဆုိေသာ ၀တၳဳတုိေလးမွဖခင္ၾကီးသည္ ကိုထက္အေတြးတြင္ ေပၚလာျပီး “က်ဳပ္ကိုၾကည့္စမ္းပါ- မိတ္ေဆြ” ဟုေျပာေနသေယာင္လည္းရွိ၏။ ဤသို ့ျဖင့္ပင္ မိမိဘ၀ကို အနစ္နာခံျပီး ကေလးမ်ားအေရးကို ေရွ ့တန္းတင္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။

ကိုထက္ ထက္ဆိုးေသာ ဖခင္တစ္ဦးကိုလည္း ေတြ ့ဖူးေသး၏။ ထုိဖခင္ၾကီးကား ေက်ာင္းဆရာ လူထြက္ၾကီးလည္းျဖစ္၏။ သားသမီး ငါးေယာက္ရွိ၏။ သားတစ္ေယာက္၊ သမီးေလးေယာက္ျဖစ္၏။ သူ၏ဇနီးမွာ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာလွပ၏။ ေရႊ၊ေငြ၊လက္၀တ္ရတနာအျမဲ၀တ္၍ ၀တ္ေကာင္းစားလွတုိ ့ျဖင့္ သနပ္ခါးဖံုေနေအာင္ လိမ္းျခယ္ျပီး ပဲြလမ္းသဘင္တုိ ့ကို   တစ္ကုိယ္တည္း               လွည့္လည္တတ္၏။
သူသေဘာ က်ေသာ ငယ္ရြယ္သူေယာကၤ်ားသားေလးမ်ားႏွင့္ ေတြ ့လွ်င္ ေလးငါးလ လုိက္သြားတတ္၏။ ပစၥည္းမ်ား ကုန္ေသာအခါ အိမ္ျပန္လာ၏။ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ျပဳလုပ္ေသာ္လည္း သူ ့လင္ေယာကၤ်ားျဖစ္သူေက်ာင္းဆရာေဟာင္းၾကီး လက္ခံျမဲ၊ ခြင့္လႊတ္ျမဲ၊ သူကေျပာသည္မွာ- “လက္မခံရင္ကေလးေတြ အေမေခၚစရာမရွိမွာ စိုးလုိ ့ သူျပန္လာေနသမွ် လက္ခံေနရမွာပဲ” ဟူသတည္း။
ကိုခဲ ကသူ ့မိန္းမႏွင့္ပတ္သက္သည္မ်ားကို ဆက္ေျပာေနခုိက္ ကိုထက္အေတြးထဲ ဆရာဦးရန္ေအာင္၏ အေဖ ႏွင့္ ေက်ာင္းဆရာလူထြက္ ဖခင္၊ ျပီးေတာ့ သားတုိ ့သမီးတုိ ့ရဲ ့အေဖ(ကိုထက္) အေၾကာင္းေရာက္သြားခဲ့သည္။ လက္မွလည္း ေမာ္တာကိုင္ကာ အမ်ဳိးသမီးေလး၏ ဆံပင္ကို တတ္နုိင္သမွ် ေျပာင္စင္ေအာင္ ထုိးေပးေနမိ၏။ ျပီးဆံုးေသာအခါ ကိုခဲက ……..
“အကိုေရ……..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားသမီးေလးေတြကိုလည္းခ်စ္၊ မိန္းမကိုလည္းခ်စ္လုိ ့ တစ္ေန ့တစ္ေထာင္နဲ ့မေလာက္ရင္ ႏွစ္ေထာင္ရွာေပးမယ္။ ခု……….ဒီလထဲမွာ မေလးကိုသြားေတာ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ့ကိုေျပာရတယ္။ ငါကေရွ ့ကရွာေပးမယ္။ မင္းကေနာက္ပိုင္းက လံုေအာင္တာ၀န္ယူ ကေလးေတြတာ၀န္ကို မလစ္ဟင္းေစနဲ ့၊ သူ ့အေကာင္နဲ ့သြားေတြ ့တာ ကၽြန္ေတာ္ဒိီကိုျပန္ေခၚခဲ့တာဗ်ာ။ သူ ့အေကာင္ကလည္း အားမကိုးေလာက္ပါဘူး။ ေယာကၤ်ားေလးကေတာ့ ရရင္ဘယ္ျငင္းမလဲ။ သူ ့ေကာင္က အလုပ္သမား၊ သူ ့ဆိုင္ရွင္ ကေျပာလုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ားမိန္းမ ခင္ဗ်ားနိုင္ေအာင္ထိန္းတဲ့ ဟုတ္တယ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ထိန္းရမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တယ္ ကေလးေတြကိုလည္း မိေထြးနဲ ့မေနေစခ်င္ဘူး ဒါေၾကာင့္သူ ့ကိုအမုန္းခံျပီးခ်စ္တာ သူကၽြန္ေတာ္ကို မုန္းလုိ ့သတ္လဲ ကၽြန္ေတာ္ေသရဲတယ္ ကေလးေတြကိုေတာ့ အေမရင္းနဲ ့ပဲေနေစခ်င္တယ္”
“ဟုတ္သားပဲကြယ္ ညီမကလဲကိုယ့္သားသမီးေလးေတြမ်က္ႏွာေထာက္ဦးမွေပါ့ အၾကီးဆံုးမေလးက ဆယ္တန္းေတာင္ေရာက္ျပီဆုိ ကေလးေတြမ်က္ႏွာငယ္ကုန္မွာကိုစဥ္းစားဦး”
“ကၽြန္ေတာ္ကသြားေတြ ့ခ်င္လည္းေတြ ့သူကမွမျပတ္နုိင္တာ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္နဲ ့အခါနဲ ့သြား ကေလးေတြ ၀တၱရား မပ်က္ေစနဲ ့လုိ ့ေျပာသားပဲ”
“ေအးကြယ္ ဒီလုိလင္သားမ်ဳိး ရွာၾကည့္ပါဦး သေဘာထားသိပ္ၾကီးလြန္္းပါတယ္ တုိ ့ေတာ့စိတ္ထားေသးသိမ္တယ္ေျပာခ်င္ေျပာ ဒီေလာက္ထိ သေဘာထားမၾကီးနုိင္ဘူး ဒီကိစၥမ်ဳိးဆုိတာ တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္ ခြင့္လႊတ္နိုင္ခဲၾကပါတယ္ သူ ့ဘက္ကေကာင္းေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘက္က နားလည္သင့္ပါတယ္”  ထုိအမ်ဳိးသမီး ဘာမွမေျပာေတာ့။ ေခါင္းငံု ့၍သာျငိမ္ေနပါေတာ့သည္။
ကိုထက္သည္ ဦးထုပ္တစ္လံုးအပိုရွိသည္ႏွင့္ သူ ့ဦးေခါင္းေျပာင္ေျပာင္ၾကီးကို စြပ္ေပးလု္ိက္၏။
“သြားၾကေတာ့…………….ယူသြားေတာ့”ႏွစ္ေယာက္သားမေႏွးမျမန္ မွန္မွန္ထြက္သြားၾကေလသည္။
ကိုထက္မွာ         သူတုိ ့ေနာက္ေက်ာျပင္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း  ရင္မွာ လႈပ္ခတ္၍ က်န္ခဲ့ပါသည္။
ကိုထက္ သားသမီးမ်ား မ်က္ႏွာေၾကာင့္ သူတုိ ့အေမကိုမကဲြကြာခ်င္ေသာ္လည္း တစ္ေန ့တြင္ကဲြျဖစ္ေအာင္ကဲြခဲ့ရ၏။ သေဘာထားကဲြလဲြမႈမွာ အိမ္ေထာင္သည္သားသမီးမ်ားကို ပညာသင္ အရင္းအႏွီး တတ္နိုင္သမွ် ထုတ္ေပးထားျပီးပါလွ်က္ မက်န္းမာေသာကိုထက္ ရွာထားသည့္ ေငြေၾကးမ်ားျဖင့္ေထာက္ပံ့ေနေစခ်င္သည္။ သူတုိ ့အရြယ္ေရာက္ျပီးလုပ္စားတတ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားပါလွ်က္ သူတုိ ့ေပါ့လုိ ့မသံုးေလာက္ မစားေလာက္ ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ကိုထက္က တာ၀န္ယူေပးရဦးမည္ဆုိ၏။ ကိုထက္က လက္မခံ။ သူတုိ ့က အရြယ္ေရာက္သည္နွင့္ မိဘကိုျပန္မၾကည့္ေတာ့ဘဲသူတုိ ့လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ကုန္ၾက၏။    သူတုိ ့ကိစၥေၾကာင့္လင္မယားခ်င္း ျပႆနာ
တက္သည္။ အိမ္ေဆာက္ရန္ စုေဆာင္းထားေသာ ေရႊစ၊ ေငြစေလးမ်ားကို ယူ၍အိမ္ေပၚမွ ခုိးဆင္းသြားၾကသည္။ ကိုထက္ကို အိပ္ေဆးခပ္ခဲ့သည္။ တစ္လခန္ ့ၾကာမွျပန္လာသည္။ ပစၥည္းေတြျပန္ေတာင္း၍ မရေတာ့။ သူတုိ ့အတြက္ အိမ္ေဆာက္ေပးမည့္ ပစၥည္းမ်ားကိုျဖိဳဖ်က္သည္မွာ သူတုိ ့ကိုယ္ သူတုိ ့ဖ်က္ျခင္း။ ကြာခုိင္း၍ကြာေပးလုိက္သည္။ ကိုထက္မွာ က်န္သည့္ပစၥည္းေလးနဲ ့သူယူသြားသည့္ပစၥည္း အတူျဖစ္၍ ၾကိဳက္တာယူ ဆိုေတာ့ သူယူျပီးသား ပစၥည္းဘဲယူမည္ဆုိကာ ပစၥည္းခန္းျဖတ္လုိက္သည္။ လင္မယားကဲြျပီးေသာ္လည္း လက္လြတ္ကုန္ျပီျဖစ္တဲ့ ကေလးမ်ား အေမေခၚစရာမရွိျဖစ္မည္ကို စဥ္းစား၍ ေနစရာအိမ္တလံုးျဖစ္ေအာင္ေဆာက္ေပးလုိက္ရ၏။ ရံဖန္ရံခါ ေငြလုိလွ်င္       ကေလးမ်ားမွ တဆင့္ ေပးရေသး၏။   ဒီထက္ေတာ့ ကိုထက္        မေကာင္းနုိင္။
အေဖျဖစ္ရေသာ ဘ၀တြင္ ဗိုက္ထဲမွ ေမြးမထုတ္ရေသာေၾကာင့္ သားသမီးမ်ားအေပၚ ေက်းဇူးမၾကီး ဟုတြက္၍ရမည္ေလာ။ ၀မ္းနဲ ့မလြယ္ခဲ့ရေသာ္လည္း ရင္ေသြးမ်ားျဖင့္ရင္းခဲ့ရေသာ ဖခင္မ်ားသည္လည္း ရင္ေသြးေလးမ်ားကို သူတုိ ့တတ္နုိင္စြမ္းသည္ထက္ပို၍ ေမတၱာၾကီးမားလွသည္ကို စဥ္းစားသင့္လွေပေတာ့သည္။
(မႏၱေလးသား စာေရးဆရာၾကီးတစ္ဦး၏ စာေပေဆာင္းပါး ေခါင္းစည္းနွင့္ဤ၀တၳဳေခါင္းစည္း ဆင္တူယုိးမွားျဖစ္ေနသည္ကို ခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္…………….)
၈-၉-၂၀၀၂
ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း အျမင့္ဆံုး အမိုးေအာက္က အရိပ္မ်ား ဘ၀ရသ၀တၳဳတုိစုစည္းမႈ စာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

Sunday, June 23, 2013

နယ္လြန္္ႏွလံုးသားမ်ား


ေရေျမြဆုိတာသိရက္နဲ ့
ရုိက္သတ္ၾကတယ္။
လက္ေျမွာက္ထားကာမွ
ခလုတ္ႏွိပ္တယ္။
ပန္းေပးျပီဆုိမွ
နင္းေခ်ပစ္တယ္။
မဲပါတယ္ဆုိမွ
အနက္ထပ္အုပ္
အဟုတ္စိတ္ညစ္စရာပဲ။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

ခ်စ္သူတို ့ေတး


ေႏြေရာက္ေတာ့
ရြက္၀ါေၾကြ ေႏြဥၾသနဲ ့
ကိုအံ့ၾကီးရဲ ့မိန္ရာသီ
မုိးေရာက္ေတာ့
ကိုျမၾကီးရဲ ့မိုးသီခ်င္း
ေဆာင္းေရာက္ေတာ့
ကိုသန္းလႈိင္ရဲ ့
တစ္ေဆာင္းသစ္ျပန္ျပီ
အစခ်ီေတးစု
ဥတုရာသီအလုိက္ ဖြင့္ၾကတယ္။

ေတးအမည္ ဘယ္လုိပဲ ေျပာင္းေျပာင္း
အနွစ္သာရကေတာ့ အခ်စ္အေၾကာင္း
ေျပာင္းတာက ရာသီပဲ
ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္းမွာ အခ်စ္ေတြပိုကဲ
ကမာၻေပၚမွာေတာ့
စစ္ေတြက တသဲသဲ
အခ်စ္နဲ ့စတဲ့ ကမာၻၾကီးကို
စစ္နဲ ့အဆံုးသတ္ခ်င္ၾကျပီလား
ယမ္းေငြ ့ေတြကမ်ား။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

မွိတ္တုတ္ၾကယ္


အနီးက ၾကယ္စင္ေလးေတြ
ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာ
သတိထားမိတုိင္း
ေရွ ့ခရီးကို လွမ္းျမင္မိခဲ့။
လမင္းနဲ ့အတူ
ၾကယ္ျဖဴအမ်ား
ပြင့္ေ၀သြားခဲ့ၾကတာ ညမ်ားစြာ
ေမ့နုိင္စရာ မရွိခဲ့ေပမဲ့
မွိတ္တုတ္ၾကယ္ တစ္လံုးအဖုိ ့
လက္တုိ ့နႈတ္ဆက္မဲ့သူေတာင္ မရွိခဲ့။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္
ကမၻာေျမျပင္ေပၚက
အလင္းဓါတ္ေတြထဲမွာ
သူ ့အလင္းတစ္စက္
ဆင္းသက္ေနသမွ်
ရွင္သန္ခဲ့ရတာ အဓိပၸါယ္ရွိမွာ
ခရီးဆက္မႈမွာ............
အားမာန္တုိ ့မခန္းေျခာက္ေသးပါ။ ။

ေရးသားသူ။ ။ ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္။

ကေလး "က"


ဘ၀ေပးအေျခအေနေၾကာင့္
ဦးေႏွာက္၀မ္းစာ မဖူလံုခဲ့တာ
၀ါသနာနဲ ့ ယံုၾကည္မႈအတြက္
အင္အားခ်ိနဲ ့ခဲ့တာပါပဲ
၀ါသနာကို မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ေလာက္
သေဘာထားခဲ့တာေတာ့မဟုတ္။

လက္ခ်ဳိး ေျခခ်ဳိး ေလးေတာင္မတတ္ပဲ
ဇာတ္ခုံေပၚတက္ခဲ့ရမလားလုိ ့
အျပစ္တင္ၾကလဲ ခံရမွာပဲ။

ေျပာပါရေစ.......
ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ ့ ကခုန္မႈကို
ကေလးခ်စ္တဲ့ လူေတြကေတာ့
အားေပးၾကမွာပဲ။

ဒါဟာ.............
တုိ ့ရဲ ့အင္အားပါပဲ။


 ေရးသားသူ။ ။ ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္။

အသည္းအသက္


တုိင္မပါရင္ အိမ္တစ္လံုးမျဖစ္သလုိ
ကုိယ့္ဘ၀မွာလည္း မင္းမပါရင္ မျဖစ္ဘူး။
ေရမရွိရင္ ငါးကေလးေတြ မရွင္သန္နုိင္သလို
ကိုယ့္ဘ၀လည္း မင္းမရွိရင္ မရွင္သန္နုိင္ဘူး။
သစ္ပင္မရွိရင္
ေတာေတာင္လည္း မစိမ္းလန္းနုိင္သလုိ
ကိုယ့္ဘ၀လည္း မင္းမရွိရင္ မစိုျပည္နုိင္ဘူး။
ေန၊ လ၊ ၾကယ္၊ တာရာတုိ ့မရွိရင္
ေကာင္းကင္ျပာၾကီး မတင့္တယ္သလုိ

ကိုယ့္ဘ၀လည္း
မင္းမရွိရင္ မတင့္တယ္နုိင္ဘူး။
ေက်ာက္သံပတၱျမား(ရတနာ)ရွိတဲ့ေျမဟာ
တန္ဖိုးပိုျမင့္သလုိ
မင္းရွိတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀လည္း
ပုိျပီးျပည့္စံုနုိင္မွာပါကြယ္။

ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။

တံု ့လွယ္မႈမ်ား


မုိးေရစက္ကေလးေတြကို
မုိးပန္းကေလးေတြက
ေက်းဇူးစကားဆုိေတာ့
မုိးစက္ကေလးေတြကလည္း
အလွအပနဲ ့ရနံ ့မ်ားေပးေ၀ၾကတဲ့
မုိးပန္းကေလးေတြကို
ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။

သစ္ပင္ကေလးေတြက
ကမာၻေျမျပင္ကို ေက်းဇူးစကားဆိုေတာ့
ကမာၻေျမျပင္ကလည္း
သစ္ပင္ကေလးေတြေၾကာင့္
သူ ့တစ္ကိုယ္လံုးေအးျမ
ျငိမ္းခ်မ္းေနရတာပါလုိ ့
ေက်းဇူးစကားဆုိျပန္တယ္။
တံု ့လွယ္ေက်းဇူး
အထူးသိၾက၊ ဤေလာက၀ယ္
လွပစုိျပည္၊ စိမ္းလန္းေ၀လွ်က္
ဤေျမ၊ ဤေရ၊ ေလ၊ ေန သင့္မွ်
ခ်မ္းျမၾကည္သာ ရွိလိမ့္တကား။


 ေရးသားသူ။ ။ျမသန္းလင္း
ျမသန္းလင္း သစ္ပင္ငယ္တစ္ပင္၏ဖူးပြင့္ျခင္း ကဗ်ာစာအုပ္မွကူးယူတင္ျပပါသည္။